Huisdieren
Huisdieren
Blafcontrole voor honden kan in verschillende vormen voorkomen. De traditionele vorm van blafcontrole is om de hond simpelweg te trainen om niet te blaffen op momenten dat hij dit van nature wil. Modernere methoden omvatten blafcontrolebanden, die een hoge toon, een citronella sproeislag of een elektrische spierstimulatie in de keel kunnen afgeven wanneer de hond probeert te blaffen.
Traditionele blafcontrole, bestaande uit het trainen van de hond om niet te blaffen, is eeuwenlang effectief geweest zonder diepgaande langetermijn negatieve effecten. Langetermijn positieve effecten zijn echter een aangenamere en akkoordige leefomgeving in de menselijke wereld voor de hond, de eigenaar en het gezin, en voor eventuele bezoekers die het huis kunnen hebben. Bovendien kan een hond die is getraind om niet te blaffen, over het algemeen gemakkelijker te trainen worden.
Blafcontrolebanden kunnen een hoge toon afgeven wanneer de hond blaft of wanneer de eigenaar een knop op een draadloze afstandsbediening indrukt voor het geluid, afhankelijk van het merk. Andere blafcontrolebanden zullen een citronella- of citroenspuw produceren die op de snuit van de hond wordt gericht wanneer hij blaft. Deze spuw is onschadelijk, maar onaangenaam en afleidend voor het dier. De meest agressieve modellen produceren een elektrische spierstimulatie die de keelspieren samentrekt wanneer de hond blaft of wanneer een draadloze afstandsbedieningsknop wordt ingedrukt. Dit type band heeft vaak verschillende intensiteitsniveaus en kan de hond doen schrikken en ongemak veroorzaken, en mag nooit om de hond blijven zitten wanneer hij onbewaakt is. Sommige banden bevatten een combinatie, zoals de mogelijkheid om een geluid of een stimulatie te produceren, waardoor de eigenaar opties heeft.
Een onderzoek uit 2006 met 21 gemengde ras honden testte de cortisolplasmavelden en het ACTH-hormoon in de honden voor en na het dragen van blafcontrolebanden gedurende een paar weken, terwijl er elke dag een blafprovocerende prikkel werd gepresenteerd. Het onderzoek vond een gemiddelde toename van cortisol, een stressgerelateerd hormoon, van 169 procent op de eerste dag van het dragen van de blafcontrolebanden, maar geen significant verschil in ACTH, een biologisch stressgerelateerd hormoon. De cortisolwaarden bleven echter binnen normale bereiken, dus ondanks de 169 procent toename op de eerste dag, waren de bevindingen statistisch insignificant. Het blaffen werd sterk verminderd op de tweede dag van het dragen van de band, met geen significant verschil tussen elektrische stimulatie- of citronella sproeibanden. Bevindingen uit het onderzoek suggereren dat blafcontrolebanden veilig kunnen worden gebruikt, maar dat er enig niveau van stressverhoging is voor de hond, ten eerste.