Huisdieren
Huisdieren
Meer dan 300 jaar geleden gebruikten inheemse Alaskaanse stammen honden en sleeën om mensen en vracht te vervoeren. Vliegtuigen, snowmobiles en terreinvoertuigen vervingen hondensleeën voor het verplaatsen van mensen en goederen. Naarmate de cultuur van de hondenslee begon te verdwijnen, werd de jaarlijkse Iditarod-wedstrijd in Alaska georganiseerd om de cultuur en de historische route tussen Nome en Seward te behouden.
Hondensleeën variëren volgens grootte, samenstelling en gebruik. In de jaren 1700 maakten mensen in de Bering Straits hun houten en gut-skin kajaks om voor sneeuwdoeleinden door sleeë-achtige lopers toe te voegen. Deze vroege hondensleeën werden meestal getrokken door drie honden tussen vis- en jachtkampen en dorpen. Hout blijft een populaire keuze voor sleeën, hoewel sleebouwers steeds vaker andere materialen proberen zoals aluminium en glasvezel. Sleeën variëren in lengte en hebben lopers van 6 voet lang tot meer dan 14 voet lang, nuttig voor het vervoeren van zware vracht. Ongeacht waar de slee van gemaakt is of hoe groot hij is, hij moet sterk en flexibel zijn zodat de bestuurder hem kan sturen.
In de dagen van vrachtvervoer konden hondensleeën honderden pounds dragen – soms meer dan 1.000 pounds – van dorp naar dorp. Sledhonden zijn gebouwd om grote lasten te trekken, dus het was normaal dat een hond van 75 pond ladingen tussen de 100 en 150 pound trok tot in het begin van de 20e eeuw. Toen renden of skiën bestuurders doorgaans naast de beladen sleeën, en reden ze op de slee alleen met raceploegen of snelle postploegen. Honden die deelnemen aan de Iditarod-wedstrijd kunnen enkele honderden pounds dragen, naast de sleebestuurder. Mushers Anna en Kristy Berington van Seeing Double Dog Sled Racing merken op dat hun beladen sleeën doorgaans rond de 175 pond wegen. Ploegen van sledhonden kunnen indrukwekkende ladingen dragen. Samenwerkend kan een ploeg van 200 of meer honden een bus verplaatsen.
Aan de oppervlakte lijkt het alsof hoe groter de hond is, hoe groter de last die hij kan trekken, maar dat is niet per se het geval. Musher Joe Runyan noemde een hond van 43 pond die meer dan 800 pond kon trekken, wat de bestuurder kan omvatten. Sledhonden variëren van zo klein als 35 pond tot 70 pond of meer. De sledeploeg moet gebalanceerd zijn, met honden van gelijke grootte en gang zodat hij efficiënt beweegt. Een hond zal honderden kilometers op zijn voeten staan, dus hij heeft goede voeten, taaie kussens en tenen die niet gespreid of afgeplat zijn. Het juiste gewicht is ook belangrijk; een hond die licht overgewicht heeft, zal een moeilijke tijd hebben op de route en vatbaar is voor pijn. Een sledhond heeft een ondervacht die hem isoleert tegen koude temperaturen en een bovenvacht die ijs en sneeuw op zichzelf ophoopt voorkomt.
Een grote lading trekken vereist veel energie en uithoudingsvermogen, dus een hoogwaardig dieet is cruciaal voor een sledhond. Je pup kan het prima doen met 800 calorieën per dag, maar een sledhond heeft tot 10.000 calorieën per dag nodig wanneer hij trekt. Hoge energiebehoeften betekenen een dieet rijk aan eiwitten en vetten. Kleine voetletsel zijn de meest voorkomende aandoeningen voor een sledhond, dus de musher zal een voorraad schoentjes bijhouden om de voeten van zijn werkhonden te beschermen. Hoewel het als een ruw leven klinkt, wordt een race-sledhond onderworpen aan intensieve dierenartsenzorg en -testen, inclusief EKG's, bloedonderzoek en regelmatige onderzoeken om ervoor te zorgen dat hij veilig is om te werken en te rennen.