Huisdieren
Huisdieren
Honden worden bewonderd voor hun vermogen om problemen op te sporen, weshalb overheden ze gebruiken om te zoeken naar explosieven, drugs en andere contrabande. Buddys vermogen te ruiken hangt van veel dingen af, zoals het weer, de aanwezigheid van door mensen gemaakte geuren zoals parfum en benzine, en afleidingen, zoals vers gemaaid gras, dat zijn neus kan overweldigen. Het ras van de hond maakt ook verschil. Al deze factoren beïnvloeden de afstand die een hond kan ruiken.
Er is geen vaste afstand die een hond kan ruiken, hoewel er rapporten zijn van honden die dingen op significante afstanden opspoorden. Nova rapporteerde een Seattle-hond die de ontlasting van een orkawal vanaf een mijl afstand in de Puget Sound kon detecteren. The New York Times rapporteerde over honden die dierenontlasting vanaf 10 meter opspoorden. Hoewel beide rapporten indrukwekkend zijn, is het niet de afstand waarover Buddy kan ruiken die zo indrukwekkend is; het is wat hij kan ruiken dat opmerkelijk is. Overweeg dit: als u langs de bakkerij loopt en geniet van de geur van vers gebakken koekjes, kan uw poech de geur van elk ingrediënt detecteren. We kunnen een theelepel suiker in ons kopje koffie detecteren, maar Buddy kan hetzelfde bedrag in een miljoen gallon water ruiken.
Buddys reukzin is veel beter dan die van u, misschien wel 100.000 keer beter. Als u zijn reukzin met zicht vergelijkt, wat u op een derde mijl ziet, zou hij op 3000 mijl afstand zien. In vergelijking met uw 5 miljoen reukkliertjes, heeft Buddy 125 miljoen tot 300 miljoen reukkliertjes. Uw hersenen zijn काफी groter dan die van Buddy, maar het deel dat zijn reukvermogen regelt, is 40 keer groter dan het uwe.
Buddys neus is zo gebouwd dat hij kan ruiken en ademen, wat twee verschillende dingen zijn. Wanneer een hond inademt, gaat de lucht in twee gangen: een leidt naar de longen voor ademhaling en een tweede richt zich op zijn reukzin. De lucht bestemd voor ruiken wordt gefilterd door turbinalia - scroll-achtige structuren die geurmoleculen scheiden op basis van chemische eigenschappen. Reukreceptoren sturen informatie naar de hersenen om te analyseren wat Buddy ruikt. Wanneer hij uitademt, verlaat de uitgeputte lucht zijn neus door zijde sleuven, wat eigenlijk nieuwe geuren in zijn neus helpt en hem in staat stelt om bijna continu te ruiken. In staat zijn om zijn neusgaten onafhankelijk te bewegen, helpt ook Buddys vermogen door de bron van een geur te lokaliseren. De krans op de taart is zijn Jacobson's orgaan, aan de onderkant van zijn nazale gang, dat feromonen oppikt die gebruikt worden bij paring.
Wanneer Buddy een hondenvriend begroet, is zijn ruiken meer dan een "Hallo, hoe gaat het vandaag?" Hij leert of de pup een mannetje of teef is, waar hij is geweest, wat hij heeft gegeten en wat hij heeft aangeraakt. Natuurlijk is dat allemaal nuttig voor Buddy, maar het houdt daar niet op. Naast drug- en bomdetectiewerk, zijn er toenemende bewijzen, anekdotisch en wetenschappelijk, over de capaciteit van honden om ziekten op te sporen. Anekdotische bewijzen omvatten talloze verhalen over het detecteren van bloedsuikerdalingen en epileptische aanvallen. De Pine Street Foundation publiceerde een 2006 studie van ongeveer 12.000 proeven in meer dan 160 patiënten waarin honden kankermonsters correct identificeerden door geur in ongeveer 90 procent van de gevallen.