Huisdieren
Mensen bezitten twee receptoren om geur te detecteren, bestaande uit ongeveer 5 tot 6 miljoen cellen. Onze reukreceptoren bevinden zich in onze bovenste nazale gangen. De gemiddelde hond heeft reukreceptoren met ongeveer 220 miljoen cellen. Ze hebben een additionele reukreceptor bekend als het vomeronasale orgaan, twee zakken die openen in de neus of mond, volgens de Alabama Cooperative Extension. Net zoals sommige mensen een scherpere reukzin hebben dan anderen, zo hebben bepaalde honden dat ook. Naarmate mensen ouder worden, daalt hun reukzin, net als andere zintuigen zoals zien en horen. Dat geldt ook voor honden.
De reukkundigheid van de hond is 10.000 tot 100.000 procent groter dan die van de mens. Het gebied van de hersenen van een hond dat gewijd is aan reukanalyse is ongeveer 40 keer zo groot als het onze. Terwijl ruiken en ademen bij ons door hetzelfde systeem gaat, is er bij honden een apart pad voor lucht en geuren. Wij ademen uit, de lucht vertrekt dezelfde manier als het binnenkwam. Bij honden gaat ongeveer 12 procent van de ingeademde lucht naar het vomeronasale orgaan. Uitgeademde lucht verlaat door kleine openingen in de zijkanten van de neus, in plaats van de neusgaten. Dat betekent ook dat een hond tijdens zowel in- als uitademing kan ruiken, een prestatie die mensen niet kunnen.
Wanneer u begint met koken, is het waarschijnlijk dat Fido opstaat van waar hij rustte en in de keuken blijft hangen. Als u een stoofpot maakt, kunt u het vlees en de uien ruiken terwijl het opwarmt, maar uw hond kan elk enkel ingrediënt in de pot onderscheiden. Datzelfde proces stelt drugshonden in staat om zich op die specifieke geur te richten, ongeacht welke andere geuren eromheen zijn.
Hondenrassen zijn allemaal het resultaat van mensen die honden door generaties heen fokten om specifieke eigenschappen te verkrijgen. Honden die voornamelijk zijn gefokt voor het jagen op wild, in plaats van herden of bewaken, hebben over het algemeen een betere reukzin dan andere honden. Deze rassen omvatten de bloedhond - de klassieke spoorhond - de beagle en de basset hound. Brachycephale rassen, met ingedrukte gezichten met korte neussen, hebben letterlijk niet zoveel cellen om geuren op hun neus te detecteren. Deze rassen omvatten de mops, de buldog, de Pekinees en de Boston terriër.