Huisdieren
Huisdieren
De dominantietheorie van honden gedrag is in onbruik gevallen sinds haar oorsprong in de jaren 30. Volgens hondentrainer Angelica Steinker was deze vroege theoretische positie gebaseerd op wolvenroedelgedrag, wat geen accurate representatie is van hondeninteractie met mensen. Hoewel de meeste gedragsdeskundigen het ermee eens zijn dat er wel dominante gedrag bij sommige honden bestaat, blijft wat dit veroorzaakt en de beste manier om het te behandelen een onderwerp van heftige discussie. Het is het beste om een professioneel diergedragsdeskundige te betrekken bij het trainen of behandelen van een hond die dominantie toont tegenover zijn menselijke gezin, aangezien sommige trainingsmethoden gevaarlijk zijn als ze misbruikt worden.
Dominantie, of het nu bij mensen of honden is, heeft te maken met conflict. In termen van onze relaties met honden, gebruiken mensen de term "dominant" om een hond aan te duiden die gedragsmodificatie nodig heeft. Geweld, zoals snuitgrijpen, alpha rollen, nekschudden of de hond aan zijn lijn ophangen, wordt vaak voor nodig geacht om deze gedragsmodificatie uit te voeren. Er wordt ook aangenomen dat dominant gedrag voorkomen kan worden door voor de hond te eten of door bepaalde spelletjes te vermijden zoals touwtrekken. In werkelijkheid associeren honden dominantie niet met objecten omdat ze niet in conflict zijn met deze dingen. Een zekere mate van dominantie kan voorkomen tussen honden in termen van "kritieke hulpbronnen" zoals voer, bepaalde speelgoedjes of menselijke aandacht. Dit gedrag wordt "hulpbronbewaking" genoemd. Het is een agressief gedrag en wordt vaak geassocieerd met onzekerheid, niet dominantie.
Caniene "sociale dominantie" verwijst naar de behoefte van de hond om zijn plaats in de "roedel" te vinden waartoe hij behoort. Volgens Roger Abrantes, Ph.D., zijn dominantie en onderdanigheid "waarschijnlijk de enige levensvatbare opties om een evolutionair stabiele strategie te vestigen voor hoog agressieve sociale dieren". Dominantie, wat Abrantes "sociale agressie" noemt, ontspringt aan de drift om te concurreren om partners. Dit soort agressie wordt doorgaans gekenmerkt door ritualistieke houdingen, gezichtsuitdrukkingen en specifieke vocalisaties. Zowel dominantie als onderdanigheid zijn vereist voor een sociale hiërarchie te vestigen; geen van beide is inherent onwenselijk.
Caniene dominantie agressie is zowel een omgevings- als een erfelijk kenmerk. Sommige rassen zijn agressiever dan andere: terriers vertonen gelijkseksuele agressie, bewakingsrassen zijn territoriaal, en herdersrassen vertonen dominantie agressie door kleine kinderen en andere dieren te knijpen om ze te "hoeden" in een bepaald gebied. Echter, hoewel bepaalde rassen specifieke agressieve kenmerken tonen, is het belangrijk om te noteren dat dominantie agressie niet ras-specifiek is.
Een dominante hond heeft een rechtopstaande houding, houdt zijn lichaam in een "hoge" houding. Hij kan eruitzien alsof hij voorover leunt of hoog op zijn teen loopt. De dominante hond houdt zijn oren vooruit, in tegenstelling tot de teruggeklapte, platte oren van een agressieve hond. De ogen zijn wijd open en de hond kan openlijk staren naar de hond of persoon die hij aanspreekt. Een dominante niet-aggressieve hond houdt zijn mond dicht of iets open; zijn tanden zijn niet blootgelegd.