Met uitzondering van enkele kaalrassen, verharen alle honden. Veel honden worden echter beschouwd als niet-verharende of laag-verharende honden en zijn goede metgezellen voor mensen met allergieën of die gewoon niet van opruimen na hun honden houden. Niet- of laag-verharende honden vallen onder vier categorieën: kaal, niet-verharend, laag-verharend en hypoallergeen. Hypoallergene honden zijn geen mythe, maar ze worden ook niet officieel zo genoemd door de American Kennel Club of enige organisatie die is toegewijd aan allergie-lijders. Er is echter voldoende anekdotisch bewijs om te suggereren dat ze echt bestaan. Begrijp echter dat niet-verharend niet synoniem is met hypoallergeen. Het is niet de vacht die allergieën veroorzaakt, het is de roos en het speeksel. De vacht verergert het probleem simpelweg door als vector voor de allergenen te fungeren.
Kaalhonden
- Kaalhonden zijn volledig kaal, met uitzondering van een kleine tuit bovenop hun kop en de punten van hun staarten. De lijst van kaalrassen omvat de Xoloitzcuintli, beter bekend als de “Xolo,” de Chinese kam, de Mexicaanse kaal, de Peruaanse kaal, en de Amerikaanse terriër zonder haar, een relatief nieuw hondenras dat is ontwikkeld uit de kaal terriër. Alle deze honden, met uitzondering van de Xolo, zijn kleine rassen. De Xolo komt echter wel in drie AKC-erkende maten, inclusief speelgoed en miniatuur naast de standaardgrootte. Ze komen ook behaard of onbehaard voor. Kaalhonden voelen aan als fluweel of wildleer.
Hoewel kaalhonden geen vacht hebben, produceren ze nog steeds huidcellen (roos) en speeksel, wat de oorsprong is van de meeste allergenen gerelateerd aan honden. Daarnaast vereist hun blootgestelde huid extra verzorging door de eigenaar, inclusief vaker baden dan behaarde honden; het aanbrengen van zonnebrandcrème en vochtinbrengende crème; en verzorging van afwisselende huidstoornissen zoals acne, uitslag en infecties. Daarnaast hebben ze truien en andere buitenkleding nodig om te voorkomen dat ze te koud of nat worden en om hun huid te beschermen tegen uitdroging als gevolg van blootstelling aan de kou.
Niet-verharende honden
- Twee verschillende vachtstijlen vallen onder de categorie niet-verharende rassen: ruw-gehaard en lang-gehaard. Geen van deze soorten vachten verharen, maar ze moeten om de zes tot acht weken worden geknipt, anders zullen ze door groeien tot een onbeheersbare lengte. Kleine honden die vallen onder de categorie niet-verharend omvatten de Bedlington terrier, bichon frise, Maltese, speelgoed- en miniatuurpoedels, Havanese, shih tzu, West Highland white terrier, miniatuur schnauzer, cairn terrier, lowchen, border terrier, wire-haired fox terrier en de Yorkshire terrier. Ook hybrides van deze rassen kunnen niet-verharend zijn. Honden met de naam “poo” of “doodle” in de titel, zoals de Malti-poo of Labradoodle, zijn ook waarschijnlijk niet-verharend. Alle deze honden moeten worden geborsteld en kunnen wat haar verliezen bij het borstelen, maar over het algemeen verharen ze niet tenzij ze een gezondheidsprobleem ontwikkelen, zoals een parasietenbesmetting. Ze hebben regelmatige knipbeurten nodig of hun vacht zal gaan klitten, wat op zich een gezondheidsprobleem is. Klitten is pijnlijk en biedt een veilige haven voor verschillende parasieten en schimmelinfecties.
Laag-verharende honden
- Honden die worden beschouwd als laag-verharende honden, verharen nog steeds, maar het verharen kan eenvoudig worden gecontroleerd met wekelijkse borstelbeurten en af en toe een bezoek aan de hondentrimmer. Deze rassen omvatten de basenji, wheaten terrier, Italiaanse greyhound en whippet. De niet-AKC erkende lagotto romagnolo is ook laag-verharend. De puppy's van gemengde rassen van deze of de hierboven vermelde honden zijn ook waarschijnlijk laag-verharend. Eigenaren van deze honden kunnen speciale hulpmiddelen gebruiken om de ondervacht te verwijderen, die veel van de problemen veroorzaakt voor allergie-lijders.
Hypoallergene honden
- Een aantal kleine honden verharen enigszins, maar worden beschouwd als hypoallergeen, zodat ze, met frequente trimmen, geschikt kunnen zijn voor sommige mensen met allergieën. Kleine honden die worden beschouwd als hypoallergeen omvatten de affenpinscher, Australische terrier, Brussels griffon, cairn terrier, Cesky terrier, dandie Dinmont terrier, Glen of Imaal terrier, en de Norfolk terrier. Niet-AKC erkende rassen omvatten de Italiaanse Bolognese en de Franse Coton de Tulear. Het is ook de moeite waard om op te merken dat gemengde fokkerij resulterend in puppy's van een van deze honden ook kan worden beschouwd als hypoallergeen en laag-verharend of niet-verharend. Overweeg ook dat er sommige honden geboren worden van middelgrote moeders die uitzonderlijk klein zijn, vooral de teven, en als je die honden aan de lijst toevoegt, zou het aanzienlijk langer zijn. De puli en de Kerry blue terrier zijn twee zulke honden.
Overwegingen
- Als het voor jou belangrijk is omdat jij of iemand in je gezin ernstig allergisch is voor hondenroos, is het het beste om te kiezen voor een raszuiver hond die een reputatie heeft als hypoallergeen. Er is geen garantie dat puppy's geboren uit twee honden, waarvan een laag-verharend is, ook laag of niet-verharend zullen zijn. Bijvoorbeeld, de “Goldendoodle” is misschien een grappige naam, maar golden retrievers zijn niet hypoallergeen, dus goldendoodle-puppy's kunnen wel of niet laag of niet-verharend zijn. Dit geldt voor andere dergelijke gemengde rassen. Je kansen om een niet-verharende hond te krijgen die het product is van twee niet-verharende ouders, zijn echter goed. Als je kiest voor een gemengd ras, wees dan zeker welke rassen gemengd zijn zodat je een weloverwogen beslissing kunt nemen.
