Huisdieren
Huisdieren
Ondanks hun rimpelige gezichten en ademhalingsmoeilijkheden, staan pugs niet bekend om overmatig kwijlen. Als er geen duidelijke oorzaak is, zoals smakelijk eten in de buurt, kan overmatig speeksel een symptoom zijn van een medische aandoening of irriterende stof. De meeste verklaringen voor kwijlen zijn vrij onschuldig en kunnen gemakkelijk worden behandeld door een dierenarts, maar het is de moeite waard om enkele van de ernstigere oorzaken te onderzoeken om de beste behandeling voor uw pug te waarborgen.
Pugs hebben onverzadigbare eetlust en zijn gevoelig voor het eten van alles en nog wat op hun pad. Dit kan leiden tot verschillende problemen, maar overmatig kwijlen kan worden veroorzaakt door een vreemd voorwerp dat in het tandvlees van de hond is vastgeraakt. Dit activeert de speekselklieren, die proberen het voorwerp te steriliseren. Als het voorwerp scherp of diep ingebed is, is de beste oplossing om het advies en de behandeling van een professionele dierenarts in te winnen.
Kwijlen tijdens het reizen kan wijzen op reisziekte. Stress door zich in onbekende omgevingen te bevinden, het anticiperen op een bezoek aan de dierenarts of gewoon niet de horizon kunnen zien, kan leiden tot overmatig kwijlen en zelfs braken. Als het kwijlen niet stressgerelateerd is, probeer dan een raam bij de pug te openen om verse lucht toe te laten om de symptomen te verlichten. Zorg ervoor dat de hond de weg kan zien en naar voren kijkt en voer de hond niet, voordat u reist, behalve misschien een paar peperkoeken om misselijkheid te bestrijden.
Het innemen van huishoudelijk bleekmiddel is zeer giftig voor elke hond, maar pugs genieten er nog meer van dan de meeste rassen om vreemde voorwerpen en vloeistoffen te consumeren. Overmatig kwijlen is een symptoom van bleekvergiftiging en wordt meestal gepaard gaande met wroeten, braken en hevige maagpijn. Eigenaren die bleekvergiftiging vermoeden, moeten onmiddellijk een dierenarts contacteren.
Hondsdolheid is zeldzaam in Noord-Amerika, maar ongelukkige pugs kunnen de dodelijke ziekte nog steeds oplopen als ze worden gebeten door een wild dier, zoals een wasbeer of stinkdier. Een van de eerste tekenen van hondsdolheid is overmatig kwijlen, omdat de ziekte het voor het dier moeilijk maakt om goed te slikken, waardoor speeksel uit de mond ontsnapt. Naast schuimend kwijl, zijn andere tekenen van hondsdolheid ongebruikelijk prikkelbaar gedrag, lichtgevoeligheid, aanvallen en moeilijk lopen.