Huisdieren
Huisdieren
Louis Dobermann, een Duitse belastinginvorderaar, ontwikkelde de Doberman pinscher als zowel een bewakingshond als metgezel, volgens de American Kennel Club. Net als bij de meeste rassen, nemen de kansen op het selecteren van een hond die aan je verwachtingen voldoet toe met inzicht in het ras, het halen bij een verantwoordelijke fokker en het bieden van training en beweging aan de hond.
Geen documentatie geeft informatie over welke rassen de Doberman hebben gecreëerd; echter, de Duitse pinscher, Rottweiler en zwart en bruine terriër kunnen deel uitmaken van het foundation stock, volgens de American Kennel Club. Anderen omvatten waarschijnlijk een uitgestorven Duitse herdershondenras en de Weimaraner. Later hielp het mengen van het ras met de zwart en bruine Manchester terriër en de zwarte Engelse greyhound om het uiterlijk van de Doberman te vormen. De American Kennel Club registreerde het ras in 1908 en een Doberman won Best in Show op Westminster in 1939.
De rasstandaard geaccepteerd door de American Kennel Club vereist een hond die 24 tot 28 centimeter op de schouder staat, bruine amandelvormige ogen en een schaargebit. Over het algemeen weegt een standaard Doberman 25 tot 41 kilo. De enige aanvaardbare kleuren zijn zwart, rood, blauw en isabell. Roestkleurige markeringen omvatten die boven de ogen, onder de staart en op de snuit, keel, borst, poten en voeten. Diskwalificatie voor show omvat honden met vier of meer ontbrekende tanden, verkeerde kleuren, inclusief wit of albino, en onjuiste gebitten, volgens de American Kennel Club. Dobermans ondergaan doorgaans staartdokken en oorknijpen.
De meest voorkomende gezondheidsproblemen van Doberman pinschers omvatten hypothyreoïdie, oogstoornissen -- inclusief progressieve netvliesatrofie -- en de ziekte van Von Willebrand, een bloedstollingsstoornis, volgens de Doberman Pinscher Club of Canada. Beschikbare testen voor deze stoornissen helpen fokkers om gezonde honden te selecteren voor hun fokprogramma's. Cardiomyopathie, een hartaandoening die plotselinge dood veroorzaakt bij bijna een derde van de getroffen honden, presenteert een ernstig probleem voor het ras en vereist jaarlijkse evaluaties totdat een DNA-test beschikbaar komt.
Ongeveer 6,2 procent van de geteste Dobermans vertoont heupdysplasie, volgens de Orthopedic Foundation for Animals. Een ander probleem, wobbler's syndrome, treedt op door compressie van het ruggenmerg en veroorzaakt neurologische symptomen, waaronder onstabiele gang en het slepen van de achterpoten. Dobermans kunnen potentieel dodelijke buikpijn ontwikkelen, een aandoening veroorzaakt door gas in het darmstelsel, wat zwelling en soms verdraaiing van de maag veroorzaakt.
Een goed gefokte Doberman bezit een affectieve, energieke, waakzame en onverschrokken temperament, volgens de American Kennel Club. Zowel verlegenheid als wreedheid tonen ongewenste eigenschappen. Echter, ongeveer 70 procent van de Doberman puppy's en 8 procent van de volwassenen vertonen obsessief gedrag, volgens Catherine O'Neill Grace, redacteur van Tufts Veterinary Medicine. Hoewel deze neiging voor eigenaren problemen kan opleveren, kan onderzoek naar het ras onderzoekers helpen om zowel de hond als het menselijke genetische erfgoed van de stoornis te begrijpen.
Reuze Dobermans, genaamd Warlocks, ontstaan simpelweg door mensen die honden fokken, mogelijk met deense doggen en andere grote rassen, om grote, ongezonde honden te creëren, volgens Doberman Rescue of North Carolina. Dobermans bezitten geen hersenen die exploderen of een neiging om hun eigenaren aan te vallen. Ten slotte komen miniatuurpinschers niet voort uit Doberman pinschers.