Huisdieren
Huisdieren
Ierse wolfhonden zijn de grootste hondenrassen ter wereld. Ze zijn de reuzen van de sighthounds, een groep jachtrassen die ook de greyhound, borzoi (of Russische wolfhond) en saluki omvat. Net als zijn soortgenoten is deze enorme en rustige hond immens snel, gefokt als een langeafstands jachthond.
Ierse wolfhonden zijn indrukwekkende dieren: een typische reu kan 6 of 7 voet hoog staan als hij op zijn achterpoten rechtop staat en 175 pond wegen. Net als alle caniden zijn teven kleiner maar nog steeds verbazingwekkend zwaar: ze wegen vaak 120 pond. Ze hebben een ruwe, rafelige vacht die doorgaans grijs is, maar soms zwart, wit, gestreept of roodachtig. Een opvallende kraag markeert hun snuit. De American Kennel Club geeft een aforisme over het over het algemeen milde gedrag van de wolfhond maar fel jachtpotentieel: "Zacht als je aait, fel als je prikkelt."
Het is niet eenvoudig om de topsnelheid van een hond vast te stellen, maar men gelooft dat Ierse wolfhonden vergelijkbaar zijn met andere sighthounds, zoals greyhounds of borzoi. De lange poten en slanke, spierige bouw van het ras suggereren zijn hardlooppotentieel. Ze kunnen snelheden bereiken van tussen de 30 en 40 mijl per uur.
Ierse wolfhonden behoren tot de oudste bestaande hondenrassen: ze worden al meer dan 2.000 jaar vastgelegd in literatuur en kunst. Ierse wolfhonden werden gefokt om zo'n groot, snel prooidier als grijze wolven en herten te jagen. Deze reuzenhonden speelden een belangrijke rol bij de uitroeiing van de wolf uit Ierland, waarschijnlijk voltooid in het begin van de 1700s. De Kelten gebruikten de Ierse wolfhond ook in de oorlog; de Romeinen, die onder de indruk waren, namen ze op in hun arenastaken samen met leeuwen, beren en ander exotisch fauna. Het oorspronkelijke ras raakte bijna in de vergetelheid met het verdwijnen van groot wild uit Ierland, maar een Schot, Kapitein George Augustus Graham, hielp om zijn vitaliteit te waarborgen in de late 1800s door overblijvende dieren te kruisen met borzoi, mastiffs, Schotse deerhounds en andere stammen.
Terwijl de snelheid van sighthounds zoals de Ierse wolfhond een product is van selectief fokken, komt het voort uit de natuurlijke coursingvaardigheden van wilde caniden zoals wolven, dholes en Afrikaanse wilde honden (ook wel geverfde honden genoemd). Deze grote, roedelachtige roofdieren vertonen de slanke, lange verschijning van de wolfhond, in scherp contrast met de spierige, gedrongen bouw van de grote katten - de andere grote gilde van grote, roofzuchtige, landelijke zoogdieren. Een leeuw of jaguar probeert dicht bij een prooidier te sluipen met behulp van camouflage en sluipen en dan met formidabele versnelling erop af te dartelen. Een wolf of wilde hond daarentegen jaagt zijn prooi achterna: het jaagt een kudde hoefdieren op de vlucht en volgt het met doorzettingsvermogen. Een dier dat struikelt vanwege ziekte, fysiek letsel of een andere ongelukkige reden, is vaak het doelwit van de achtervolgende caniden.