Huisdieren
Huisdieren
Had William Shakespeare's Prins Hamlet een Boxer pup met een natuurlijke staart beseten, zijn wereldberoemde monoloog had kunnen beginnen als: "Te knippen of niet te knippen: dat is de vraag." Staartdokken is een emotioneel onderwerp, zowel onder dierenrechtenactivisten als traditionalisten. Terwijl veel Europese landen de procedure verboden hebben, onder hen Duitsland, het oorsprongsland van de boxer, is de geknipte staart het huidige rasstandaard in de Verenigde Staten.
De voorouder van de boxer, de "Brabantse Bullenbeisser" werd gebruikt om beren, wilde zwijnen en ander wild te jagen in pre-vuurwapen dagen in Duitsland. Die krachtige honden werden vereist om het dier vast te houden tot de jager aankwam om het wild te doden. Om ze minder kwetsbaar te maken voor letsels door het worstelende wild, werden de oren en starten van de Bullenbeissers geknipt als voorzorgsmaatregel. De gewoonte werd in de boxers behouden, zelfs al werd dit ras waarschijnlijk niet voor de jacht gebruikt. De exacte status is niet volledig duidelijk: volgens de Duitse kennel club rasinformatie was de boxer geen jager, maar de American Kennel Club stelt het tegendeel. Het is ongetwijfeld, echter, dat de boxer een populaire militaire hond was tijdens de Eerste Wereldoorlog, en het knippen van oren en starten werd voortgezet om de honden een meer intimiderende uitstraling te geven.
De meeste boxers vandaag de dag zijn ofwel gezelschapshonden of showhonden, dus staartdokken wordt meestal gedaan voor medische redenen of, vaker, voor cosmetische redenen om aan bepaalde uiterlijke voorkeuren te voldoen. Volgens de American Kennel Club "moet een ongedokte staart zwaar gestraft worden" op een hondenshow, en dit uiterlijk is prevalent onder boxers in de Verenigde Staten. Medische redenen omvatten botkanker in het staartgebied, andere tumoren, of breuken of deformaties die de amputatie van een deel van de staart vereisen. Het gangbare argument dat gebruikelijk dokken een hoog aantal staartletsels voorkomt, kan niet ondersteund worden door dierenartsenbewijs.
Eigenlijk is staartdokken de amputatie van een deel of het grootste deel van de staart van een hond, het achterste deel van de wervelkolom, in een chirurgische procedure. Meestal uitgevoerd binnen de eerste vijf dagen van een pups leven zonder anesthesie, vereist de procedure snijden door huid, spieren, zenuwen, botten en kraakbeen. Minder vaak wordt een strak rubberen bandje gebruikt om de bloedtoevoer af te knippen, waardoor het uiteinde van de staart uiteindelijk afvalt. Bij boxers worden slechts twee bewegelijke wervels in een gedokte staart achtergelaten.
Staartdokken is pijnlijk. Hoeveel pijn toegevoegd wordt en hoe lang de pijn duurt, is echter niet volledig duidelijk. Er zijn maar weinig studies gedaan en zijn niet volledig concluderend. Sommige studies suggereren dat de pijn zelfs de duur van het helingsproces kan overschrijden als gevolg van weefselschade, anderen wijzen op hogere incidenties van incontinentie bij gedokte honden omdat de bovenste staartspieren verbonden zijn met de spieren die anusfuncties en bekkenkracht controleren. Bovendien zijn gewoonlijk gedokte rassen zoals de boxer geneigder tot perineale hernia.
Als een daadwerkelijke ruguitsteeksel helpt de staart de boxer zijn balans te bewaren en zijn lichaam te stabiliseren tijdens snelle bewegingen. Het is ook een belangrijk communicatiemiddel voor de boxer, dus het dokken van zijn staart beïnvloedt zijn vermogen om zijn huidige stemming uit te drukken. Een rechtopstaande staart kan bijvoorbeeld agressie of animatie signaleren; een getuckte staart kan vrees of onderdanigheid uiten. Het knippen van zijn staart kan interfereren met de boxer's vermogen om met zijn omgeving te interageren en dit kan leiden tot ernstige gevolgen omdat de bedoelingen van de hond gemakkelijk misgeïnterpreteerd kunnen worden.
Boxer liefhebbers met een voorkeur voor het gedokte staart-uiterlijk willen misschien overwegen te zoeken naar een van nature kortgestaarte boxer. De zogenaamde "bobtail boxer" wordt steeds populairder in Europa, maar fokkers kunnen ook in Australië en Noord-Amerika gevonden worden.