De Cavalier King Charles Spaniel werd in 1995 erkend door de American Kennel Club. Ze zijn vriendelijke, kleine honden, leergierig en gemakkelijk te trainen. De AKC erkent vier kleurvariëteiten. Om de toekomstige kleur en tekening van een pup te voorspellen, moet je een genetische tabel raadplegen. Er zijn echter basisprincipes die je helpen de kleurvariëteiten te begrijpen.
Instructies
- Identificeer de kleuren van je Cavalier. Volgens de AKC is Blenheim "rijk kastanjebruine tekeningen goed verdeeld op een heldere, parelwitte grond. De oren moeten kastanjebruin zijn en de kleur gelijkmatig verdeeld op het hoofd en om beide ogen heen, met een witte streep tussen de ogen en oren, in het midden van welke de lozenge of 'Blenheim-vlek' kan zitten." Tri-color is zwart, loof en wit met specifieke gebieden voor elke kleur. Ruby is een solide rode kleur, maar bij showhonden mag geen witte vlekken zitten. Zwart en loof spreekt voor zich. Soms heeft een zwart-loof hond wat witte vlekken, wat bij showhonden als fout geldt.
- Raadpleeg een genetische kleurenkaart om te begrijpen welke rol genetica speelt bij de bepaling van de haarkleur. Dit is complex, maar zodra je begrijpt hoe dominante en recessieve genen werken, kun je de genetica achter de kleuren ontrafelen. Zie bronnen voor een genetische kleurenkaart.
- Houd rekening met recessieve genen, inclusief kleurgenen, die "verstopt" kunnen zitten onbekend voor lange tijd voordat ze zich uiten in pups. De meer dominante kleuren/patronen kunnen dus wel de meest recessieve dragen. Pups erven vier genen van de ouders: twee (één van elke ouder) bepalen de haarkleur, twee bepalen het patroon.
- Raadpleeg een fokker of AKC-showrechter als je na raadpleging van de kleurgeneeskunde nog onduidelijkheden hebt. Ze hebben ervaring met fokken op kleur en patroon en hebben de meest actuele informatie. Lopend genetisch onderzoek identificeert continu nieuwe genen, dus raadpleeg een expert als je nog onzeker bent.
