Huisdieren
Huisdieren
Katten zijn verplichte vleeseters. Ze zijn ontworpen om proteïne-rijke diëten te consumeren en te verwerken, en hun proteïne moeten van vlees afkomstig zijn. De structuur van hun kaak demonstreert hun dieetvereiste, in dat hij alleen verticale beweging heeft; laterale beweging is volledig afwezig bij de kaak van een kat. Deze structuur voorkomt dat de kat graan en plantenmaterie kan malen. Echter, de kaken van katten zijn hoogst aangepast om het vlees dat ze moeten consumeren om te overleven te grijpen en te scheuren.
De oorspronkelijke zandertandenkat, waaruit de bekende Smilodon zandertand-"tijger" geëvolueerd is, had krachtige kaken vergelijkbaar met de moderne kat. Hun jachtstijl omvatte echter de noodzaak voor de mogelijkheid om de keel van hun prooi door te zagen. Deze zaagvaardigheid ging ten koste van bijtkracht, wat hen deed specialiseren in termen van de prooi die ze konden jagen. Deze structuur maakt de latere zandertandenkatten anatomisch ongelijkaardig aan de moderne katten van vandaag, die vertrouwen op krachtige bijten om hun prooi te vellen. De moderne kats kopvorm is indicatief voor zijn vermogen om krachtiger te bijten in verhouding tot zijn grootte dan eerdere feliene soorten. Het is ook deze kopvorm die heeft geleid tot de evolutie van de krachtige temporaalis-spier van een kat.
De temporaalis-spier is een van de twee "grote spieren" op het hoofd van de kat. Het controleert de bijtkracht door de onderkaak omhoog te tillen om de mond te sluiten. Het ankeert de kleine katten, die variëren in grootte van de gemiddelde huiskat tot de jachtluipaard en schedels hebben die meer afgerond zijn dan die van de grote katten, zoals de leeuw. Dit verschil in schedelvorm betekent dat de temporaalis-spier korter is bij die katten met afgeronde schedels. Interessant genoeg, naarmate de schedel van de kat groter en meer uitgerekt wordt, wordt de hersenpan kleiner. Dit verschil in hersenpangrootte, en daarmee hersengrootte, kan gerelateerd zijn aan de noodzaak om de grotere temporaalis-spier te ankeren die nodig is om een dodelijke bijt te behouden.
De kracht van de bijt van de kat is in directe oppositie tot de afstand tot welke hij zijn mond open kan maken. Dat wil zeggen, de kortere temporaalis-spier bij de katten met afgeronde koppen heeft meer kracht om de kaken van de katten te sluiten dan de langere spier bevestigd aan katten met langere, smalle schedels en snuiten. Prehistorische zandertandenkatten moesten hun mond wijdere openen dan moderne katten om hun prooi te steken met hun verlengde haktanden. De moderne wolkenleeuw is een evolutionaire curiositeit, die erg vergelijkbaar is met zandertandenkatten. Deze anatomische overeenkomst suggereert dat de wolkenleeuw eigenlijk op het evolutionaire pad is naar zandertanden te worden.
De temporaalis-spier van de kat biedt het dier een grote mate van kaakrigiditeit. De afweging voor het hebben van een sterke temporaalis-spier is de onmogelijkheid om de kaak van zijde naar zijde te bewegen. Deze rigiditeit beperkt de kat tot scheuren en inslikken van zijn voedsel. Hoewel geen malen of kauwen mogelijk is, zijn ze ook niet nodig. Voedsel dat gescheurd en geslikt wordt tijdens het eten, wordt verteerd door de krachtige maagzuren.