Huisdieren
Huisdieren
Verschillende soorten mijten – kleine, achtpotige parasieten – veroorzaken schurft bij katten. Wanneer uw kat in contact komt met een andere kat die besmet is met mijten, of met beddengoed en verzorgingsgerei dat met een besmet dier is gebruikt, kan het ook besmet raken. Behandel uw kat voor mijtenplagen als uw kat lijdt aan jeukende huid of haaruitval, om uw kat verlichting te bieden van deze symptomen en secundaire infecties te voorkomen.
Hoewel meer voorkomend bij honden, kan demodectische schurft ook katten treffen. Deze ziekte wordt veroorzaakt door de Demodex cati of D. gatoi mijt en kan alle leeftijden van katten treffen, volgens PetEducation.com. Hoewel het alle typen katten kan infecteren, komt het het vaakst voor bij de Siamese en Burmese rassen. De parasitaire mijten veroorzaken jeukende, rode letsels op de oogleden, kop, oren en nek bij gelokaliseerde gevallen en het lichaam en de voeten bij gegeneraliseerde gevallen. Immuunonderdrukkende ziekten kunnen de aandoening verergeren, zoals kattenleukemie, kattenimmunodeficiëntievirus of diabetes. Een dierenarts zal de aandoening diagnosticeren met een huidschraapsel om onder een microscoop te onderzoeken.
De Notoedres cati, een ander type kleine mijt, veroorzaakt notoedrische schurft, ook wel kattenschurft genoemd. De vrouwelijke mijten leven op de huid van de kat, graven gaten in de huid om eieren af te zetten. Zodra de eieren rijp zijn, paren de mijten, en de volledige levenscyclus van de mijt duurt twee tot drie weken. De ziekte treft de oogleden, gezicht, nek, voeten en buik van de kat, waardoor grijze korsten ontstaan en de huid verdikt. Vanwege de jeuk die de mijten veroorzaken, zal de kat onophoudelijk krabben en in sommige gevallen een secundaire huidinfectie veroorzaken. Net als bij andere vormen van schurft, zal een huidschraapsel door een dierenarts bepalen of de kat notoedrische schurft heeft.
De Sarcoptes scabiei mijt veroorzaakt sarcoptische schurft bij katten, die, net als notoedrische schurft, ook veelal kattenschurft wordt genoemd. Hoewel sarcoptische schurft bij katten van alle leeftijden en rassen kan voorkomen, treft het meestal jongere katten. De mijt die de ziekte veroorzaakt, wordt van besmette katten of honden op andere dieren overgedragen door direct contact, omdat de mijt niet erg lang buiten zijn gastheer overleeft. Na blootstelling rijpen de mijten na drie weken, wat leidt tot extreme jeuk, letsels en kleine rode bulten op de oren, gezicht, ellebogen, borst, enkels en buik van de kat. Als het onbehandeld blijft, leiden de letsels tot verdikking, rimpeling en donkering van de huid.
Als schurft is gediagnosticeerd, moet een kat diergeneeskundige behandeling ondergaan om de mijten die de ziekte veroorzaken te verwijderen. Gebruikelijke behandeling voor alle typen schurft omvat het scheren van de vacht van de kat, het baden met een milde shampoo en het bedekken van de huid met een 2 tot 3 procent kalkzwaveloplossing dagelijks gedurende zeven dagen. U moet de oplossing mogelijk tot zes tot acht weken opnieuw aanbrengen. Andere off-label (niet goedgekeurde) behandelingen omvatten het gebruik van ivermectine of topisch vlooienmiddel, dat toezicht van een dierenarts vereist. Naast het behandelen van de mijten, kan uw dierenarts antibiotica aanbevelen om eventuele secundaire huidinfecties te behandelen. Behandel katten met schurft voorzichtig, aangezien zowel sarcoptische als notoedrische schurft op mensen kan overdragen, hoewel de ziekte bij mensen meestal slechts 12 tot 14 dagen aanhoudt, volgens PetPlace.com.