Huisdieren
Huisdieren
Schurft is een aandoening waarbij parasitische mijten in en rond de huid en haarzakjes van een kat leven. Sarkoptische schurft is een specifiek type schurft dat optreedt wanneer sarkoptische mijten de kat infecteren. Feliene sarkoptische schurft wordt ook wel feliene schurft genoemd en is zeer besmettelijk tussen katten en andere huisdieren. Afhankelijk van de ernst van de mijtplaag, kan de behandeling variëren van enkele dagen tot enkele weken.
Afhankelijk van de ernst van de sarkoptische schurft, kan de getroffen kat wekelijkse of tweewekelijkse baden nodig hebben met een speciaal anti-parasitair formule bekend als een kalkzwavelbad. Er zijn tientallen kalkzwavelbad producten op de markt, dus er moet een product specifiek voor katten worden gekozen om per ongeluk vergiftiging te voorkomen, volgens de Pet Place website. Het is belangrijk om alle behandelinstructies op het specifieke product op te volgen, evenals de behandelinstructies van de dierenarts, om de genezing succesvol te maken.
Bij milde gevallen van feliene schurft kunnen producten met selamectin worden toegepast. Selamectin zit in topische maandelijkse parasietbestrijdingsproducten en is effectief tegen sarkoptische schurftmijten evenals vlooien en hartworm. Selamectin is een alternatief voor katten met bekende reacties op ivermectine.
Volgens dierenarts Rosanna Marsalla van de PetPlace website, is ivermectine een anti-parasitair middel dat eenmaal per twee weken gedurende drie behandelingen wordt gegeven, of in totaal zes weken. Voor mijten kan ivermectine in injectievorm worden gegeven, hoewel orale en topische vormen ook beschikbaar kunnen zijn.
Naast het behandelen van de getroffen kat, moet u het huis grondig schoonmaken. Het hele huis moet worden gestofzuigd— inclusief matrassen. Laken en beddengoed— zowel van de kat als van de mensen— moeten worden gewassen om de mijten en eitjes te doden. Stofzuigen moet dagelijks of om de dag worden gedaan totdat de schurft is opgelost.
Feliene schurft kan leiden tot secundaire bacteriële infecties omdat overmatig krabben resulteert in open wonden. Echter, secundaire bacteriële infecties kunnen worden behandeld met het gebruik van topische of orale antibiotica.