Huisdieren
Huisdieren
Itraconazol is een antischimmelmiddel dat effectief is tegen de meeste typen schimmelinfecties. Het werkt door enzymen te remmen die een belangrijk onderdeel van schimmelcelwanden produceren, waardoor de cellen barsten en sterven. Hoewel itraconazol nog niet is geregistreerd voor diergeneeskundig gebruik, is het een effectieve behandeling voor katten die standaard ringwormbehandelingen niet verdragen. Het werkt ook goed bij katten die niet reageren op conventionele behandeling. Echter, net als alle medicijnen, kan itraconazol sommige bijwerkingen hebben.
Itraconazol kan lethargie of slaperigheid bij katten veroorzaken. Bij mensen zijn hoofdpijn, depressie en duizeligheid ook mogelijke bijwerkingen. Deze zijn echter moeilijk te detecteren bij huisdieren en kunnen erg op lethargie lijken. Op zichzelf zijn deze symptomen niet ernstig, maar als ze aanhouden of verergeren, kunnen ze op ernstigere problemen wijzen.
Katten die itraconazol behandeling krijgen, kunnen lijden aan spijsverteringsproblemen, waaronder braken en diarree. Sommige katten kunnen ook een verminderde eetlust vertonen. Deze bijwerkingen kunnen licht zijn of ernstig worden. Huisdier eigenaren moeten contact opnemen met hun dierenarts als hun kat langer dan een paar dagen spijsverteringsproblemen heeft. Blijvende problemen met de spijsvertering kunnen wijzen op een ernstige reactie op het medicijn.
Itraconazol, in combinatie met andere medicijnen zoals cisapride (een middel tegen verstopping en maagzuur), digoxine (een hartmiddel afgeleid van digitalis of vingerhoedskruid) of maagzuurremmers, kan een medicatie-interactie veroorzaken. Anticoagulantia, antidiabeticum medicatie, H2-blokkers en andere medicijnen kunnen ook een reactie creëren. De specifieke effecten van een medicatie-interactie variëren per medicijn en per individu. Sommige mogelijkheden omvatten onregelmatige hartslag en zeer laag bloedsuiker.
Een ongebruikelijke maar ernstige bijwerking van itraconazol bij katten is hepatitis, of ontsteking van de lever. Dit probleem geneest vaak vanzelf, maar kan geelzucht veroorzaken, of geel worden van de ogen en huid, en buikpijn. Sommige katten lijken gewicht te krijgen door vochtophoping in de ledematen en buik. Levergerelateerde bijwerkingen kunnen ook spijsverteringsproblemen creëren of verergeren.