Huisdieren
Huisdieren
Rustend rond de luchtpijp in de keel van een kat bevindt zich de schildklier. Deze twee-lobige klier produceert het schildklierhormoon, dat een combinatie is van thyroxine (T4) en triiodothyronine (T3). Het schildklierhormoon is verantwoordelijk voor het reguleren van de stofwisseling van het lichaam. De productie van T3 en T4 wordt gereguleerd door een klier die zich aan de achterkant van de hersenen bevindt, de hypofyse genaamd. Als de schildklier verkeerde hoeveelheden schildklierhormoon produceert, kunnen de functies van het hele lichaam uit balans raken.
Schildklieroveractiviteit treedt op wanneer er te veel schildklierhormoon wordt geproduceerd en, volgens PetEducation.com, is het de meest voorkomende hormonale stoornis die huisdierenkatten treft. Schildklieronderactiviteit is de productie van te weinig schildklierhormoon en komt zeer zelden voor bij katten. Oudere dieren kunnen soms de aandoening ontwikkelen, maar het wordt vaker verworven als gevolg van chirurgie voor schildklieroveractiviteit.
Een van de meest voorkomende oorzaken voor de ontwikkeling van schildklieroveractiviteit, volgens PetEducation.com, is de groei van abnormale cellen in de schildklier. De meeste zijn goedaardig, en slechts 1 of 2 procent vormt een bedreiging als kanker. Er is geen leeftijds-, geslachts- of rasvooroordeel voor het ontwikkelen van schildklieroveractiviteit, en de meeste gevallen treden op na de leeftijd van 8. Schildklieronderactiviteit treedt meestal op als een bijwerking van de behandeling van schildklieroveractiviteit, aangezien er vaak een operatie wordt uitgevoerd om de overproductie van schildklierhormoon te stoppen, wat ertoe leidt dat de klier als gevolg hiervan niet voldoende produceert.
Symptomen van schildklieroveractiviteit kunnen gewichtsverlies, verhoogde activiteit en diarree omvatten. Symptomen van schildklieronderactiviteit kunnen als exacte tegenpolen van schildklieroveractiviteit verschijnen en kunnen gewichtstoename, lusteloosheid en obstipatie omvatten. Beide aandoeningen kunnen symptomen vertonen zoals een slechte vachtconditie en eetlustverlies.
De symptomen van uw kat worden in aanmerking genomen terwijl uw dierenarts een lichamelijk onderzoek uitvoert. Hij kan de schildklier van de kat kunnen voelen vanwege de grotere of onregelmatige grootte. Er worden bloedtests uitgevoerd om de T3- en T4-waarden van uw kat te controleren, aangezien hogere waarden op schildklieroveractiviteit wijzen en lagere waarden wijzen op schildklieronderactiviteit.
Het behandelen van schildklieroveractiviteit omvat dagelijkse medicatie, chirurgie of een procedure met radioactief jodium. Medicijnen helpen de productie van het schildklierhormoon te blokkeren en worden voor de rest van het leven van de kat gebruikt. Chirurgie wordt uitgevoerd om groeien of beschadigde lobben van de schildklier te verwijderen. Radioactief jodium wordt gebruikt om de groei van abnormale cellen te stoppen via injectie. Synthetische hormonen zoals levothyroxine en methimazole worden toegediend aan katten die lijden aan schildklieronderactiviteit om het natuurlijk voorkomende hormoon na te bootsen.
Advies: Schildklierproblemen bij katten zijn goed behandelbaar, mits ze tijdig worden ontdekt en behandeld.