Huisdieren
Huisdieren
Felien urinair syndroom, ook wel feliene onderste urinewegaandoening genoemd, is een aandoening waarbij kristallen in de urine en blaas van een kat vormen. Deze kristallen kunnen urethrale obstructie, bloeding en problemen met plassen veroorzaken. De aandoening komt vaker voor bij mannetjes en overgewichtige katten. Dieet speelt een kleine rol bij felien urinair syndroom, met waterinname en maaltijdtiming als even cruciale componenten bij het beheersen van het probleem.
Een grote hoeveelheid vers water moet altijd beschikbaar worden gesteld aan katten met felien urinair syndroom. Grote hoeveelheden water kunnen helpen om eventuele stoffen in de urine die urethrale obstructies of andere problemen kunnen veroorzaken, te verdunnen. Grote hoeveelheden water drinken verhoogt ook de frequentie van plassen, spoelt de blaas uit en zorgt ervoor dat urine niet lange tijd in de blaas blijft zitten. Vanwege het hoge calciumgehalte mag koemelk nooit worden gegeven aan katten met felien urinair syndroom.
Kattenurine bevat twee soorten kristallen, beide kunnen problemen veroorzaken. Hoewel het verhogen van de zuurgraad van de urine de ene soort kristal kan voorkomen, bevordert het de andere. Dit maakt het zeer belangrijk dat een dierenarts tests uitvoert om te bepalen welk type kristallen problemen veroorzaakt bij een bepaalde kat voordat er dieetwijzigingen worden aangebracht. Over het algemeen is droog kattenvoer waarschijnlijker om felien urinair syndroom te veroorzaken dan blikvoer of semi-vochtig voedsel. Voedsel dat te veel vezels bevat, kan water uit het lichaam trekken en de urine geconcentreerder maken, dus vermijd een dieet met veel vezels bij katten met een geschiedenis van felien urinair syndroom. Een hoog magnesiumgehalte kan ook urineproblemen bij katten veroorzaken, dus controleer de etiketten van kattenvoer op magnesiumgehalte. Het is ook een goed idee om met een dierenarts te praten over dieetwijzigingen. Indien nodig kan een dierenarts een speciaal dieet voorschrijven met een betere balans van mineralen dan commercieel huisdiervoedsel.
Misschien belangrijker dan wat een kat met felien urinair syndroom eet, is wanneer hij het eet. De pH-waarde van de urine van een kat stijgt na een maaltijd. Een kat die de hele dag vrij toegang tot voedsel heeft, vaker kan eten, waardoor een continu hoge pH-waarde wordt gehandhaafd. Een hoge pH-waarde is gelinkt aan de vorming van kristallen in de urine die urethrale obstructies kunnen veroorzaken en felien urinair syndroom kunnen verergeren. Katten met felien urinair syndroom zouden twee maaltijden per dag moeten krijgen in plaats van vrij toegang tot voedsel.