Huisdieren
Huisdieren
Feliene hyperthyreoïdie is een aandoening bij katten veroorzaakt door overproductie van schildklierhormonen. Deze overproductie kan het resultaat zijn van goedaardige of kwaadaardige schildkliertumoren, een stoornis van de hypofyse of hypothalamus, of een ander autonoom schildklierprobleem. Deze ziekte is meest voorkomend bij oudere katten, en kan uiteindelijk fataal zijn. Een van de meest duidelijke symptomen van feliene hyperthyreoïdie is haaruitval of veranderingen in de vacht.
Hyperthyreoïdie bij katten is niet altijd duidelijk. Veel oudere katten gaan enige tijd ongediagnosticeerd, met eigenaren die simpelweg geloven dat hun huisdier erg actief is. De schildklieren controleren het metabolisme, en aangedane katten kunnen meer eten en drinken dan normaal, gewicht verliezen, overactief lijken, en een zeer hoge hartslag hebben. Het haar kan plekkig en dun worden, of de vacht kan dezelfde dikte behouden, maar de textuur veranderen en zijn glans verliezen.
Niet alle katten met overactieve schildklieren hebben problemen met hun vacht. Volgens de Universiteit van Georgia verliezen ongeveer 93 procent van de katten gewicht en beginnen er ongeveer 56 procent heel grote hoeveelheden te eten. Minder dan de helft van de katten met dit probleem lijdt aan een onverzorgd of ongezond uitziende vacht of haaruitval. Als een kat begint ongewone gedragingen of eetgewoontes te vertonen, moet u het onmiddellijk naar de dierenarts brengen.
Eigenaren die hun hyperthyreoïde kat onbehandeld laten, riskeren ernstige gezondheidsproblemen voor hun huisdier. Ernstige gevolgen van deze ziekte omvatten verdikking van de hartwand en eventueel hartfalen. Onbehandelde katten verliezen aanzienlijke hoeveelheden gewicht, kunnen veel van hun vacht verliezen, en kunnen uiteindelijk sterven aan hartfalen. Eenmaal een diagnose is gesteld, is de behandeling vaak zeer succesvol.
Behandeling voor feliene hyperthyreoïdie is zeer succesvol, hoewel elke methode zijn eigen voor- en nadelen heeft. Dagelijkse medicijnen zijn laagprijs, non-invasief, en risico's voor de kat met narcose niet, maar beperken tumorgroei niet en kunnen braken veroorzaken. Dagelijkse pillen kunnen ook ongemakkelijk zijn. Injectie van geïrradeerd jodium om overmatig schildklierweefsel te vernietigen is ook non-invasief en zeer effectief, maar kan erg duur zijn en vereist hospitalisatie. Chirurgische verwijdering van de schildklier biedt een directe reactie, met inbegrip van hernieuwde haargroei, verminderde eetlust en lagere activiteitsniveaus, maar vereist narcose en draagt enige risico's.
De beste manier om hyperthyreoïdie te voorkomen is om katten regelmatig te laten controleren. Volwassen katten moeten jaarlijks een lichamelijk onderzoek krijgen, inclusief palpatie van de schildklier, en oudere katten twee keer per jaar. Eigenaren die veranderingen in gedrag of eetlust opmerken, moeten hun dierenarts onmiddellijk bellen om mogelijke problemen uit te sluiten.