Een ontstoken blaas bij een kat kan worden gediagnosticeerd als feliene idiopathische cystitis (FIC). Dit probleem valt ook onder andere aandoeningen, zoals feliene idiopathische onderste urinewegaandoening (FLUTD) of feliene urologisch syndroom (FUS). De symptomen zijn gemakkelijk te detecteren en doorgaans eenvoudig te behandelen. Deze aandoeningen komen voor bij ongeveer 1 procent van de kattelijke populatie en hebben een hoge kans op terugkeer.
Symptomen
- Katten met een blaasontsteking hebben vaak last van pijn en ongemak, samen met plasklachten. Ze voelen meestal de behoefte om vaak te plassen, of zijn bij een blokkade onvermogen om te plassen. Dit kan leiden tot kleine kristallen en stenen in de blaas, en bloedige urine. Bij mannetjes kunnen de kristallen de urinebuis blokkeren, de urineafvoer belemmeren en potentieel levensbedreigend zijn.
Oorzaken
- Problemen met de onderste urinewegen bij katten hebben vele oorzaken, zoals een bacteriële infectie in de onderste urinewegen. Veranderingen in de omgeving, het aantal dieren in het huishouden of voerschema's kunnen bijdragen aan dit probleem door stress te veroorzaken. Geslacht verhoogt ook het risico; mannetjes zijn gevoeliger voor urinewegproblemen. Overgewicht kan een rol spelen bij problemen met de onderste urinewegen, net als droog voer dat minder water en meer mineralen bevat dan vochtig voer.
Indicaties
- Katten plassen doorgaans vaker, maar geven slechts kleine hoeveelheden bloedige urine. Ze kunnen op andere plaatsen dan de kattenbak plassen, vooral op koele, harde oppervlakken zoals badkuipen, wastafels of vloeren. Katten kunnen miauwen of persen tijdens het plassen en vaak de urineopening likken. Een kat met onderste urinewegaandoening kan enkele of alle deze tekenen vertonen.
Diagnose
- Omdat er zoveel mogelijke oorzaken zijn, kan het moeilijk zijn om het exacte probleem vast te stellen. Een dierenarts voert een lichamelijk onderzoek uit en kan verdere tests bestellen om de onderliggende oorzaak te bepalen. De meest voorkomende test is een urineonderzoek. Er kan bloed worden afgenomen of een röntgenfoto worden gemaakt om blaasstenen uit te sluiten. In sommige gevallen worden een buik-echo of endoscopie uitgevoerd om tumoren, blokkades of letsel aan de urinewegen vast te stellen.
Behandeling
- Bij verdenking op infectie voorschrijft een dierenarts antibiotica of ontstekingsremmende middelen. Bij een levensbedreigende diagnose wordt er een operatie uitgevoerd om een blokkade te verwijderen of een gescheurde blaas te herstellen. Het verhogen van de waterinname helpt om de urine van de kat te verdunnen, en het toevoegen van hoogwaardig vochtig voer helpt ook om de waterinname te verhogen. Stress kan worden verminderd met omgevingsaanpassingen, zoals ervoor zorgen dat de kat een schone, veilige kattenbak heeft en voldoende speelgoed om speeltijd en beweging aan te moedigen.
