Kristallen in het urinewegstelsel van katten worden geassocieerd met FLUTD, feliene urinewegaandoening. FLUTD komt vaker voor bij mannetjes dan bij poezen. Dit kan een dure, pijnlijke en langdurige ziekte zijn om te behandelen, maar er zijn opties.
Identificatie
- De kat persen om te plassen of kan helemaal geen urine meer kwijt. Ze gebruikt de kattenbak vaak, maar het gebrek aan output is duidelijk door de aanwezigheid van kleine klontjes kattenbakvulling of helemaal geen klontjes. Als de aandoening te lang onbehandeld blijft, zullen de nieren van een kat beschadigd raken. Er is een risico op blaasbarsting, en de kat zal braken en te zwak worden om te staan.
Typen
- Het meest voorkomende type kristallen dat bij katten wordt gevormd, zijn struvietkristallen, gemaakt van magnesium, ammonium en fosfaat. Minder voorkomend zijn calciumoxalaatkristallen. Struvietkristallen zijn alkalisch; calciumoxalaatkristallen zijn zuur.
Diagnose
- Een juiste diagnose moet worden gesteld door een dierenarts. Bloedonderzoek en urineanalyse kunnen bepalen welke soort kristallen de kat heeft. Andere diagnostische methoden kunnen ultrasoons en biopsies omvatten.
Behandeling
- Een katheter wordt ingebracht om de urinewegen te ontblokkeren, en vloeistoffen worden gegeven. De ziekte kan vaak worden gecontroleerd met voorschriftvoer, al dan niet alkalisch of zuur, afhankelijk van het type kristal. De tweede optie is chirurgie (perinele urethrostomie): de penis van de kat wordt gedeeltelijk geamputeerd om een bredere opening te creëren.
Preventie
- Schoon water, een schone kattenbak en preventie van obesitas bij een kat zijn alle manieren om FLUTD te helpen voorkomen. De kat zou ook een halfjaarlijkse controle moeten hebben.
