Huisdieren
Huisdieren
Feliene maagwormen overdragen als eieren en larven uit de gastrointestinale tracten van kakkerlakken en sprinkhanen in de maag van katten, hetzij door directe ingestie, of wanneer de kat een kleiner dier eet, zoals een vogel, die de worm-geïnfecteerde insect heeft gegeten. Eenmaal dit gebeurt, nemen de maagwormlarven 58 tot 83 dagen om groot genoeg te worden om de voeding van het geïnfecteerde dier te gaan ontlasten, zegt dr. William J. Foreyt in Veterinary Parasitology.
Dierenartsen herkennen drie typen parasitair wormen die in de magen van katten kunnen wonen. Gnathostoma, Ollulanus tricuspis en Physaloptera wormen beginnen als larven in een ander dier of insect dat door uw huisdier wordt gegeten en reizen door het spijsverteringssysteem naar de maag van uw kat. Daar rijpen ze tot volwassenen en hechten zich met hun monden aan de maagwand van uw dier waar ze de nutriënten in het lichaam van uw kat opnemen.
Een kat geïnfecteerd door Physaloptera en Ollulanus wormen toont typisch geen symptomen behalve occasionele aanvallen van diarree en braken. Sommige dieren kunnen chronisch braken ontwikkelen met eetlustverlies, gewichtsverlies en malnutritie. Wormen, delen van wormen en/of larven van beide soorten kunnen soms in het braak worden gevonden.
Uw kat zal de ernstigere infectie van de Gnathostoma worm aangeven door darmperitonitis te ontwikkelen, een ernstige ontsteking van de buikholte die dodelijk kan zijn. Dit treedt op wanneer knopen die rond de volwassen worm in de maag van uw kat groeien groot genoeg worden om te barsten, waardoor de maag scheurt en de inhoud in de buik van uw huisdier lekt. Extrem hoge koorts, een opgeblazen, pijnlijke middenrif en onwilligheid om te eten of te drinken signaleren peritonitis bij een geïnfecteerde kat.
Dierenartsen diagnosticeren typisch maagwormen bij katten door volwassen wormen, larven en/of wormeneieren in de braak of ontlasting van uw kat te vinden. Sommige dokters gebruiken een nieuwere methode van het identificeren van wormen door endoscopische gastroscopie, waarbij ze een kleine camera op een lange, dunne buis in de maag door de mond steken en de maagwand visueel onderzoeken, rapporteert PetMD.com.
Dierenartsenwetenschap heeft geen bekende behandeling voor Ollanulus of Gnathostoma maagwormen, per het Feline Health Center van de Cornell University College of Veterinary Medicine. Behandeling met een adulticide zoals fenbendazol (een medicijn dat volwassen wormen doodt) vernietigt de Physaloptera maagworm, maar ze stellen ook: "het vermijden van blootstelling aan de braak van een andere kat is het effectiefste middel om infectie te controleren," en bevelen aan de blootstelling van een kat aan andere dieren die de wormen kunnen dragen te beperken.
Terwijl Ollulanus tricuspis en Physaloptera geen ziekte op mensen overdragen, kunnen de Gnathostoma wormlarven onder de huid van blootgestelde katteneigenaren migreren, zegt dr. Holly Nash van PetEducation.com. Terwijl ze door de huid bewegen, vormen de larven tunnels die uitgroeien tot puistgevulde abcessen. Ze kunnen ook door het menselijke oog of de hersenen vorderen wat uitgebreide schade veroorzaakt.