Huisdieren
Huisdieren
Teken van bloedige urine buiten de kattenbak en pijnlijk huilen terwijl hij probeert te plassen, geven aan dat uw kater een geblokkeerde urinebuis heeft en niet in staat is om urine uit zijn blaas te verwijderen. Deze ziekte vormt een echte veterinaire noodsituatie en onmiddellijke behandeling is noodzakelijk om uw huisdier in leven te houden.
De kleine, trechtervormige urinebuis van de mannetjeskat vangt urinekristallen, kleine blaasstenen, dode epitheliale (huid)cellen en ander urineafval op in zijn kleine opening, wat leidt tot de naam "geblokkeerde kater" syndroom. Volgens Dr. James W. Day van Glendale Animal Hospital in Glendale, Arizona, "terwijl vrouwtjes hetzelfde vuil in hun urine kunnen bevatten, maakt een grote, enigszins rechte urinebuis verstopping onwaarschijnlijk." Wanneer de blaas opzwelt en ontstoken raakt, vertonen geblokkeerde katten acute symptomen, waaronder huilen van pijn terwijl ze proberen te plassen, bloed in de kleine hoeveelheden urine die worden uitgescheiden en overmatig likken van zijn geslachtsdelen. Kateren braken, kwijlen, tonen pijn bij palpatie van de buik en worden onvermogend te lopen naarmate de blokkering verergert. Als een dierenarts uw kat niet behandelt, is de dood door acuut nierfalen of sepsis, door een geperforeerde blaas, onvermijdelijk.
De behandeling voor uw geblokkeerde kater omvat ziekenhuisopname en, tenzij hij comateus is, sedatie, om een kleine urinekatheter in zijn urinebuis te plaatsen. De dierenarts gebruikt de katheter om de blokkering terug in zijn blaas te spoelen met vloeistoffen en een kleine spuit. De dierenarts hecht vervolgens de katheter aan de prepuut van uw huisdier (huid die de penis bedekt) en bevestigt een zakje om de vloeistofafgifte te controleren. Intraveneuze vloeistoffen en elektrolyten worden toegediend om uw huisdier te rehydrateren en de nierfunctie in evenwicht te brengen.
Tijdens zijn ziekenhuisopname worden antibiotica en pijnstillende medicijnen aan uw geblokkeerde kater verstrekt om eventuele lopende infecties te verhelpen en hem comfortabeler te maken. Typisch wordt over een periode van enkele dagen bloed afgenomen om te testen op nier- en ander orgaanfalen. Zijn urine zal periodiek worden getest op bacteriën en de aanwezigheid van urinekristallen. Buikröntgenfoto's kunnen worden gemaakt om te controleren op de aanwezigheid van nier- en/of blaasstenen.
Als uw dierenarts bepaalt dat er een overvloed aan blaasstenen in de blaas wordt gevormd, kan hij een operatie aanbevelen om ze allemaal volledig te verwijderen. Blaasstenen, ook wel urolithen genoemd, veroorzaken frequent terugkeer van deze ziekte.
Wanneer uw kat vrij zijn eigen urine afgaat en zijn urine helder is, omvat thuisbehandeling het voeren van een dieetvoorschrift dat is ontworpen om de vorming van kristallen en urolithen te stoppen. Uw dierenarts zal aanbevelen welk type dieet u uw huisdier moet voeren, afhankelijk van welk type kristal of urolithen hij in de urine vindt. Het dier moet dit dieet de rest van zijn leven volgen om terugkeer van de ziekte te voorkomen. Uw kat heeft ook regelmatig schoongemaakte kattenbak, te allen tijde vers water en weinig veranderingen in routine nodig om stress te vermijden.
Claws and Paws Veterinary Hospital adviseert dat met vroege behandeling, "de meeste geblokkeerde kateren zeer goed reageren. Er is echter een mogelijkheid dat nier (nier) schade kan optreden als de obstructie ernstig of langdurig is." Ze zeggen ook "vanwege vergroting en rekken van de blaaswand, kunnen sommige geobstrueerde katten een week of twee na het oplossen van de initiële obstructie niet zelfstandig plassen."
Een klein aantal katten blokkeert opnieuw na hun initiële behandeling. Als dit bij uw kat gebeurt, kan hij een perineale urethrostomie nodig hebben, een speciale operatie om zijn urinebuis te wijden. Bijwerkingen van deze operatie kunnen bloedige urine gedurende een week tot 10 dagen, urine-incontinentie, vernauwing van de operatieplaats en incident van meer blaasziekte zijn.