Huisdieren
Huisdieren
Katten zijn bekend om hun frequente urinatie en wanneer de urinegewoontes van een kat veranderen, kan dit een zorgenwekkend teken zijn voor de eigenaar. Eigenaren moeten dit in de eerste plaats zien als een indicatie van een lichamelijk probleem en het advies van een dierenarts inwinnen. Een dierenarts kan bepalen of een bacteriële infectie aanwezig is door te controleren op leucocyten en andere stoffen in de urine en een behandeling aanbevelen.
Leucocyten zijn witte bloedcellen die hoofdzakelijk functioneren door zich door het lichaam te bewegen en te beschermen tegen micro-organismen die ziekten veroorzaken. Het bepalen welke van de vijf typen leucocyten (basofielen, eosinofielen, neutrofielen, lymfocyten of monocyten) plus het totale aantal dat in de urine van de kat wordt gezien, stelt een dierenarts in staat om het type en de mate van de ziekte te diagnosticeren.
De urinewegen van katten worden normaal als steriel beschouwd, dus wanneer leucocyten in een steriel monster worden gevonden, is de conclusie dat er een ziekteproces gaande is en bacteriën aanwezig zijn. Een dierenarts zal meestal een steriel urinemonster verkrijgen door een procedure genaamd cystocentese uit te voeren, waarbij urine uit de blaas wordt onttrokken met een steriele naald en spuit. Een overvloed aan witte bloedcellen gezien onder microscopisch onderzoek kan duiden op een soort ontsteking van de onderste urinewegen, blaas of nieren.
Leucocyten in urine zijn indicatief voor diverse feliene ziekten. Feliene urinewegaandoening (FLUTD) kan bacteriëler aard zijn en wordt gezien bij zowel mannetjes als vrouwtjes, meestal middenleeftijd en ouder. De kat kan vaker en op ongeschikte plekken urineren. Ze kunnen worden gezien knellen en urineren kan pijnlijk zijn, met het dier dat frequent aan de urethrale plek likt na urinatie. De urine kan wazig en/of bloedig zijn en een abnormale geur hebben. Blaasontsteking (cystitis) kan ook door bacteriën worden veroorzaakt en komt voornamelijk voor bij mannetjes, zowel gecastreerde als ongewonden. Vaak gaat cystitis gepaard met een ophoping van blaasstenen, urolithen genoemd, die gevaarlijk zijn voor de algehele gezondheid van de kat. De symptomen zijn vergelijkbaar met die van een urineweginfectie, maar als een blaassteen de urethra gedeeltelijk of volledig blokkeert, kan uremische vergiftiging en de daaropvolgende metabolische veranderingen potentiëel dodelijk zijn.
Eenmaal een gediagnosticeerd met een urineweginfectie of blaasontsteking, kan een dierenarts de plaatsing van een urinekatheter aanbevelen om de druk op de urethra en de blaas te verlichten. Dit zal waarschijnlijk een korte periode van hospitalisatie vereisen. De dierenarts zal waarschijnlijk ook een antibioticum voorschrijven, zijn keuze van medicatie gebaseerd op het type en de mate van infectie. Het antibioticum moet lang genoeg worden toegediend om de bacteriën te elimineren. De meeste dierenartsen zullen een reeks opvolgtesten aanbevelen om de voortgang van de behandeling te bepalen. Als blaasstenen gedetecteerd worden, kan de dierenarts ook een dieetverandering aanbevelen naar een voer met minder eiwit zoals Hill's Feline K/D of U/D.
De enige zekere manier om te bepalen of er leucocyten in kattenurine zitten is door microscopische analyse. Urineteststrips zullen meestal een false positive geven met feliene urine. Het totale aantal leucocyten dat in urine wordt gevonden, kan beïnvloed worden door veel factoren waaronder de methode van urineverzameling, bewaarwijze en volume van het monster.
Elke vorm van urineweginfectie of blaasontsteking bij een kat is een ernstige ziekte en vereist onmiddellijke dierenartsenkundige aandacht. Onbehandelde infecties zijn met name pijnlijk en kunnen leiden tot nierziektes of nierfalen. Een kat met een geblokkeerde of opgezwollen urethra kan een geïrriteerde urineblaas ontwikkelen die kan barsten en leiden tot uremische schok en dood. Zelfs na behandeling zijn terugvallen gebruikelijk en moet de behandeling hervat worden.