Hyperthyreoïdie is de meest voorkomende endocriene aandoening bij katten en kan uiteindelijk leiden tot nier- of hartfalen. Het is verstandig om op symptomen te letten bij uw katachtige metgezel, vooral naarmate uw huisdier ouder wordt. Hieronder leert u veelvoorkomende hyperthyreoïdie symptomen bij katten en de aanbevolen behandeling voor de aandoening.
Identificatie
- Hyperthyreoïdie treedt op wanneer de schildklier, een klein orgaan in de nek van een kat, overtollige hoeveelheden schildklierhormonen produceert die het metabolisme van het lichaam reguleren. De meest voorkomende oorzaak van hyperthyreoïdie is de overgroei van goedaardig weefsel of knobbels in de schildklier.
Typen
- Het meest voorkomende symptoom dat huisdier eigenaren eerst opmerken is gewichtsverlies, ondanks dat de kat misschien meer eet dan gebruikelijk. Andere symptomen van hyperthyreoïdie bij uw kat kunnen omvatten braken, verhoogde urinering, nervositeit, haaruitval of verandering in glans van de vacht, diarree, beven en schudden, zwakte of vermoeidheid.
Gevolgen
- Onbehandelde hyperthyreoïdie kan nierschade, hoge bloeddruk en een hartaandoening genaamd hypertrofische cardiomyopathie veroorzaken. Hypertrofische cardiomyopathie is een verdikking van de hartspier die uiteindelijk kan leiden tot hartfalen en de dood.
Preventie/Oplossing
- Medische behandelingen omvatten het anti-schildkliermiddel methimazol, chirurgische verwijdering van de schildklier of radioactieve jodiumbehandelingen. Hoewel het duur is voor huisdier eigenaren, beschouwen veel dierenartsen radioactieve jodiumtherapie als de beste optie voor behandeling.
Tijdsbestek
- Hyperthyreoïdie komt meestal voor bij oudere katten, met een mediane leeftijd van begin tussen de 12 en 13 jaar.
Betekenis
- Hyperthyreoïdie is de meest voorkomende hormonale endocriene stoornis bij katten. Sommige dierenartsen schatten dat ongeveer twee procent van alle senior katten (leeftijd negen en ouder) hyperthyreoïdie zal ontwikkelen.
