Ringworm--wetenschappelijk aangeduid als dermatofyto--is een agressieve huidaandoening die vooral wordt gedragen door langharige katten, hoewel elke kat erdoor kan worden getroffen. Het veroorzaakt pleksgewijs haarverlies, intens jeukende huid en soms open wonden. Onbehandelde ringworm verspreidt zich snel naar andere huisdieren en mensen en is zeer moeilijk te bestrijden. Eenmaal besmet met ringworm, moet een kat altijd worden beschouwd als een drager.
Wat is ringworm?
Controleer de huid van je kat regelmatig op ringworm.
Ringworm heeft geen verband met wormen; het is een agressieve schimmelinfectie die de bovenste huidlagen aantast. De naam komt van het karakteristieke ringpatroon van haarverlies en laesies dat vaak voorkomt bij dierlijke patiënten. Ringworm wordt meestal veroorzaakt door de dermatofyten "microsporum canis", hoewel andere dermatofyten ook verantwoordelijk kunnen zijn. Omdat ringworm zoönotisch is--overdracht naar zowel andere dieren als mensen--moet elke kat van wie wordt vermoed dat hij ringworm draagt, onmiddellijk door een dierenarts worden onderzocht.
Tekenen
Er zijn enkele veelvoorkomende tekenen van ringworm. Katten vertonen vaak pleksgewijs haarverlies, soms ontwikkelend in het karakteristieke ringpatroon. Haar breekt af aan de steel, waardoor een korte stoppel achterblijft. Katten met ringworm kunnen jeukende huid hebben, voortdurend krabben en geobsedeerd zijn met verzorgen. Geavanceerdere ringworm veroorzaakt open wonden, ook wel laesies genoemd, die circulair kunnen zijn met een duidelijke buitenring en een contrasterend centrum, soms vloeibare afscheiding. Echter, sommige katten met ringworm zijn alleen een beetje jeukerig en vertonen noch haarverlies noch laesies.
Diagnose
Verzorgingsgerei dragen en verspreiden ringworm.
Diagnose door een dierenarts omvat verschillende fasen. Een getraind oog kan vaak oppervlakkig diagnosticeren door de aard van het haarverlies of de laesies te observeren, maar andere veterinaire tests bevestigen de diagnose. Een Wood's lamp--die ultraviolet licht geeft--is vaak een eerste controle methode; huid met ringworm kan fluoresceren onder UV-licht, maar niet alle getroffen huid gedraagt zich op deze manier. Een dierenarts zal ook huid- en haarstempels nemen voor microscopie en kweken. Kweken omvat het plaatsen van haren en huiddelen in een speciaal bereide kweekoplossing, en vervolgens broeden in een laboratorium om te zien of de relevante dermatofyten zich ontwikkelen.
Behandeling
Behandeling van katten vereist een gecombineerde aanpak van antifungale huidbaden met dierenartsshampoo en medicijnen die intern worden ingenomen. Historisch gezien omvatte de behandeling van ringworm tabletten met griseofulvin, maar dit is sinds 2010 stopgezet voor gebruik bij katten. De meest effectieve systemische behandeling is een oraal toegediende vloeistof met itraconazol, alleen verkrijgbaar op recept. Behandeling en baden duren meerdere weken. De kat moet opnieuw negatief testen, met behulp van de kweekmethode. Antifungale crèmes kunnen ook bij een dierenarts worden verkregen en aanvullend worden gebruikt op de ergste laesies. Andere huisdieren moeten ook als voorzorgsmaatregel worden gebadderd.
Samenleven met dragers
Zodra een kat is gediagnosticeerd met ringworm, beschouw de kat altijd als een drager van de ziekte, zelfs na het verkrijgen van een definitieve negatieve testuitslag. Het is zeer moeilijk om ringworm uit een dier of de omgeving te bestrijden, maar effectieve reiniging zal verdere uitbraken voorkomen. Sporen zijn talrijk, behandel zachte meubels met agressief, frequent stofzuigen en gooi aangetaste huisdierbedden weg. Verspreid dierenartsdesinfectiemiddel door het huis met een grote tuinspuit; vraag je dierenarts om een productaanbeveling. Desinfecteer verzorgingsgerei grondig en gebruik deze gereedschappen nooit bij andere huisdieren. Was je handen met handzeep met chloorhexidine na het hanteren van de kat.
