Huisdieren
Huisdieren
Kip-bijproducten kunnen verwarrend zijn voor de consument, vooral bij onzekerheid over herkomst, kwaliteit of voedingswaarde. Ze zijn an sich niet slecht als onderdeel van een compleet dieet, maar moderne verwerking, lage standaarden en het maken van hondenvoer met bijproducten *zonder* vlees zijn extra factoren om te overwegen.
Kip-bijproducten zijn de delen die overblijven na verwerking van kip voor menselijke consumptie. De vleesrijke delen gaan naar filets, soepen, etc. De oneetbare delen hebben geen echte marktwaarde in de voedselketen. Deze delen kunnen koppen, darmen, bloed en organen omvatten, tenzij de organen als 'giblets' gebruikt worden. Ongepast voor menselijke consumptie, worden ze uitgekookt en gerenderd tot hondenvoer.
Zelfs als kipdelen ongeschikt of onveilig voor menselijke consumptie zijn, zijn ze toegestaan in de diervoederindustrie, die niet aan dezelfde standaarden is gebonden als menselijke voeding en minder streng wordt gecontroleerd. Redenen waarom voedsel ongeschikt is voor mens: smaak ('fuikfactor'), schimmel, bederf, en producten van de gevreesde '4D' categorie: dode, sterfende, zieke of gehandicapte dieren.
Behalve de potentiële 'fuikfactor', kunnen kip-bijproducten theoretisch voedzaam zijn. Bij analyse is het eiwitgehalte van kip en kip-bijproducten/bijproductmeel vaak vergelijkbaar. Maar naast de lagere standaarden speelt kosten een rol. Kip-bijproducten worden gebruikt omdat ze goedkoper zijn dan vlees. Gebruik van goedkope producten kan wijzen op lagere kwaliteit in het algemeen, inclusief bedorven of 4D producten.
In de natuur eet een hond, wolf of coyote wel deze bijproducten als hij zijn prooi opslokt. Maar hij eet *ook* het spiervlees, en krijgt zo een breder scala aan nutriënten. Voer gemaakt met bijproducten *zonder* vlees compromis de voedingsstatus door deze essentiële basis van het hondendieet uit te sluiten. Zelfs als de bijproducten van topkwaliteit, mensengraad kip waren, ontbreekt het vleescomponent.