Huisdieren
Huisdieren
Met de toenemende populariteit van gekookte en rauwe dieetvoeding voor honden, en de opkomst van speciale brokken, is het niet verrassend dat buffelvlees steeds vaker wordt gebruikt als hondenvoer en lekkernijen. Als een nieuw eiwit is buffel een nuttig ingrediënt in brokken voor honden met voedselallergieën. Het is een mager vlees, en buffels worden over het algemeen grasgevoed, waarbij het vlees vaak biologisch gecertificeerd is. U zult verrast zijn door het aantal plaatsen dat buffelvlees voor honden verkoopt.
Omdat buffelvlees nu wordt verkocht voor menselijke consumptie, vindt wat na slachten niet geschikt wordt geacht voor de supermarktschappen, zijn weg naar droog hondenvoer. Sommige eigenaren waarderen een hormoonvrij biologisch vlees als hoofdingrediënt in brokken. Anderen vinden het nuttig bij het zoeken naar eiwitbronnen die geen allergische reacties bij honden uitlokken, en vlees zoals buffel, emoe en zelfs kangoeroe worden gebruikt in voorgeschreven dieetvoeding. Buffelvlees en tripe wordt ook verkocht door leveranciers van rauw voedsel voor degenen die een rauw, of BARF (Bones and Raw Food), dieet aan hun honden voeren. Buffel lekkernijen en kauwsnacks voor honden zijn ook verkrijgbaar, van pizzle sticks en pees kauwsnacks tot rauwe of gerookte buffelbotten en kleine kauwbare lekkernijen.
Buffelvlees (ook wel bizonvlees genoemd) bevat meer eiwit, omega-vetzuren en aminozuren dan rundvlees, en minder vet en cholesterol. Het neigt naar donkerder, met minder marmering en vet dan rundvlees. Net als rundvlees en ander vlees, is het USDA-gecertificeerd.
Omdat buffels vrij rondlaten en op weiden worden gevoed, krijgen ze geen antibiotica of groeihormonen in hun commerciële voer. Omdat ze grasgevoed zijn, is het vlees van nature hoger in omega 6-vetzuren, gunstig voor de vacht, huid en gewrichtsgezondheid van honden. Bovendien wordt het grootste deel van het buffelvlees in de Verenigde Staten geproduceerd, en degenen die schadelijke ingrediënten in huisdiervoeding uit China willen vermijden, kunnen ervan verzekerd zijn dat buffelvlees een betrouwbare eiwitbron is.
Buffels hebben meer land nodig dan vee, en ze groeien veel langzamer. Het vlees is daarom ongeveer twee keer zo duur als rundvlees, of het nu rauw is, als ingrediënt in hondenvoer, of als lekkernijen en kauwsnacks.
Het meest voorkomende gebruik van buffelvlees voor honden is in een rauw dieet (zie bronnen). Het wordt verkocht in drie vormen: botloze stukken, zoals spiervlees, hart of tripe als onderdeel van een rauw dieet; stukken met been bieden rauw vlees met botten voor grotere honden; en als een mengsel in gemalen vorm, met de juiste verhoudingen van vlees, botten en organen voor complete voeding.