Huisdieren
Huisdieren
Polydactyl, of "vele cijfers," verwijst naar een of meer extra tenen op de poot van een kat. Polydactylie komt het meest voor bij katten die in de Keltische landen, zuidwestelijk Groot-Brittannië en de oostkust van de Verenigde Staten wonen, en lijkt het resultaat te zijn van erfelijkheid of spontane mutatie. Men denkt dat polydactyle katten voor het eerst uit Groot-Brittannië naar de Verenigde Staten zijn gekomen; in feite komt polydactylie in Groot-Brittannië vaak genoeg voor om niet als een afwijking te worden beschouwd. Er zijn twee vormen van polydactylie: pre-axiaal, verwijzend naar extra cijfers aan de binnenkant (duimkant) van de poot, en post-axiaal, verwijzend naar extra cijfers aan de buitenkant (pinkkant) van de poot. Post-axiale polydactylie is zeldzaam.
Polydactyle katten worden soms "Hemingway-katten" genoemd. Ernest Hemingway stond erom bekend om zijn huis in Key West, Florida te delen met bijna 50 katten, waarvan er een polydactyle kat was die hem werd gegeven door een schipper. Aangezien de katten vrij over het eiland mochten rondlopen, verspreidde de eigenschap zich snel door de lokale kattenpopulatie. Polydactyls worden ook wel "Boston duimkatten" genoemd, omdat Boston, Massachusetts, een grote populatie van deze katten heeft. In feite zijn Boston handelaren mogelijk verantwoordelijk geweest voor de grote concentraties polydactyle katten in Yarmouth, Massachusetts, en Halifax, Nova Scotia.
Noorwegen noemen polydactyle katten "scheepskatten," omdat de extra tenen de katten een beter evenwicht zouden geven op schepen tijdens ruwe weersomstandigheden. Zeelieden beschouwden polydactyls over het algemeen als gelukskatten en verwelkomden ze aan boord van hun schepen als rattenvangers, muizenjagers en allround schipmaskotjes. Gezien het volume van de zeehandel tussen Engeland en het oosten van de Verenigde Staten tijdens koloniale tijden, zou dit de hoge concentraties polydactyle katten in oostelijke Amerikaanse steden kunnen verklaren. Omgekeerd is er een hoge concentratie polydactyls in zuidwestelijk Engeland, vanwaar veel schepen zeilden, en zou een primair oorsprongspunt kunnen zijn van de migratie van de polydactyle naar Noord-Amerika.
Polydactyle katten worden door hun eigenaren beschreven als een vredig en kalm karakter. Ze zijn hard genoeg om te overleven in sneeuwachtig weer (de extra-tenige voeten fungeren als een soort sneeuwschoen) en kunnen even goed binnen als buiten leven. Hun lichamen zijn gemiddeld tot groot, rechthoekig van vorm, en sterk en spierig van uiterlijk. Neuzen en snoezen zijn gemiddeld, en kaken zijn vierkant. De ogen zijn rond en op het gezicht geplaatst. Natuurlijk is het belangrijkste identificatiekenmerk van een polydactyle kat zijn extra tenen. Een conformation heeft de extra teen op de poot geplaatst als een menselijke duim; een andere heeft een extra stel van drie tenen bevestigd aan de vier-tenige voet.
Polydactylie is het resultaat van een dominant gen; met andere woorden, de kittens geboren van een polydactyle moeder zullen de extra tenen hebben, zelfs als de vader niet polydactyl is. Het gen resulteert in extra tenen of extra klauwtjes (een teen of duimachtige vinger aan de binnenkant van de voet die de grond niet raakt). Polydactylie komt vaker voor bij katten dan bij andere zoogdieren, wat kan voortkomen uit de locatie van specifieke genen op chromosomen, aangezien sommige gebieden op het chromosoom gevoeliger zijn voor mutatie dan anderen. Hoewel polydactylie over het algemeen niet schadelijk is voor een kat, is er een "slechte" vorm van polydactylie, aangezien sommige genetische mutaties leiden tot een algehele verstoring van de ledematenformatie van een kitten in de embryo, wat verlamd verdraaien van de voorpoten veroorzaakt.
Polydactylie komt niet alleen voor bij gedomesticeerde katten. Uit duidelijke redenen is het niet vaak opgemerkt bij de grootste leden van de felinesoort. Tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw rapporteerden grootwildjagers dat ze polydactyle luipaarden in het wild vonden (en neerschoten). Wat de polydactylie van de luipaarden ongebruikelijk maakte, was dat deze alleen in de achterpoten optrad. Bij gedomesticeerde katten worden de achterpoten alleen aangetast als de voorpoten dat ook zijn.