Huisdieren
Huisdieren
Steekspelen was een sport van ware moed; alleen de dapperste ridders en paarden deden mee. Middeleeuwse ridders en hun trouwe paarden stonden tegenover elkaar in een competitie die gemakkelijk tot de dood van de ruiter of het paard kon leiden. Steekspelen groeide in populariteit tijdens de 11e eeuw in Frankrijk en bleef een favoriete sport in Europa tot in de 16e eeuw. De toernooien boden vermaak voor de royalty en werden een vaste waarde van het kasteelleven.
Steekspeltoernooien vonden plaats op een open veld met een baan. De baan meet doorgaans 80 yard lang en 20 tot 30 yard breed. Een lage, houten hek scheidde de ruiters en hun paarden. De paarden die voor steekspelen werden gebruikt, moesten galopperen of snel galopperen. Ze moesten in staat zijn om een baan van 80 yard in acht of negen seconden af te leggen. De galop was de gewenste snelheid voor steekspelen omdat het de ruiter stabiliteit bood. Het paard moest zonder angst in een rechte lijn bewegen en niet uitwijken wanneer de ruiters impact maakten met hun steekspellans.
Middeleeuwse ridders gebruikten hengsten voor steekspelen. Steekspelen vereisten krachtige paarden met een stevige structuur en pure spierkracht. Twee soorten paarden werden verkozen: warmbloed chargers en koudbloed destriers. Warmbloeds waren snel en hadden uitzonderlijk uithoudingsvermogen. Het koudbloed destrier bood immense omvang en superieure spierkracht. Het moderne Suffolk paardenras is een directe afstammeling van de paarden die ridders gebruikten voor steekspelen, volgens Model Horse Reference.
Alle steekspelpaarden hadden superieure kracht nodig om de ruiter en het benodigde harnas voor de sport te dragen; het harnas van een ridder woog normaal gesproken ongeveer 23 kg. Het steekspelpaard droeg hoofdharnas en schouder-, borst- en flankplaten ter bescherming. In de vroege dagen van steekspelen bestond het harnas uit kettinghemd, maar het bood onvoldoende bescherming voor het paard en de ruiter. Pantser werd het voorkeursharnas omdat het grotere bescherming bood.
Ridders waardeerden hun steekspelpaarden. De dood van een paard tijdens een wedstrijd werd ernstig afgekeurd. Er bestond geen excuus voor het doden van een paard tijdens een wedstrijd, maar de dood van een ridder daarentegen werd alleen beschouwd als ongelukkig, volgens de National Jousting Association. Tijdens de vroege dagen van steekspelen verloor de verliezende ruiter van de competitie vaak zijn harnas en paard aan de winnaar.