Huisdieren
Huisdieren
De 19e eeuw bracht veel veranderingen en innovaties naar Amerika. De westerse zadel die vandaag de dag bestaat, werd ontwikkeld toen veeteelt een manier van leven werd in het Amerikaanse Westen tijdens de 1800s. Het is moeilijk om specifieke westerse zadelmakers uit deze periode te identificeren omdat, in tegenstelling tot moderne zadelproductie, elk zadel met de hand moest worden gemaakt door een individuele zadelmaker. Omdat het maken van zadels een tijdrovend proces is, waren er geen massaproductie zadels tijdens deze periode of grote fabrikanten, hoewel sommige zadelmakers in de loop van de tijd een naam voor zichzelf maakten.
De moderne westerse zadel heeft daadwerkelijk zijn wortels in de zadels die werden gebruikt door Spaanse vaqueros. De zadels werden uit noodzaak ontwikkeld en gebruikt door cowboys in wat nu het zuidwestelijke deel van de Verenigde Staten en Mexico is voor het werken met vee en het uitvoeren van ranchwerk. Westerse zadels waren een essentieel onderdeel van het leven in de 19e eeuw. Ze werden gebruikt door soldaten die vochten in de Mexicaanse Oorlog, de Amerikaanse Burgeroorlog en verschillende veldslagen met Indianen. Ze werden ook gebruikt door ruiters voor de Pony Express en cowboys uit alle lagen van de bevolking. Toen paarden het primaire vervoermiddel in Amerika waren, waren westerse zadels een essentieel onderdeel van het dagelijks leven.
Zadels, met name zadels uit het begin van de 19e eeuw, werden gemaakt van de materialen waartoe de zadelmaker op dat moment toegang had. Typisch zijn ze gemaakt van gelooid leer, hout en enkele kleine stukjes metaal. De kwaliteit van het leer varieert sterk afhankelijk van de regio waar de zadel werd geproduceerd, het gebruikte dier en de vaardigheid van de looier.
Zadels geproduceerd tijdens de 1800s werden normaal gesproken niet verzonden of over lange afstanden getransporteerd. In plaats daarvan werden ze lokaal gemaakt en meer of minder in hetzelfde gebied gebruikt tenzij de eigenaar lange afstanden reisde terwijl hij in het zadel reed. Zadelmakers waren ook vaak lederbewerkers die een verscheidenheid aan andere items produceerden, waaronder chaps, laarzen, gasholsters en zadeltassen.
Het zadelboom werd ontwikkeld tijdens de 19e eeuw. Bij deze vroege zadels was de boom een gesneden stuk hout dat zich in het midden van het zadel bevond om het zadel betere structurele ondersteuning te geven. Bomen werden later in de 19e eeuw omhuld met rawhide, afhankelijk van wie ze maakte.
Zadels begonnen ook aangepast te worden aan specifieke taken zoals snijden en vangen, omdat cowboys zadels nodig hadden die het misbruik van hun dagelijks leven konden weerstaan. Zadelinnovaties werden vaak gemaakt door trial en error.
Vroege zadelmakers identificeerden hun werk door het zadel zelf te labelen. Antieke zadels uit deze periode kunnen gestempeld of gelabeld zijn met een klein plaquette. Sommige zadels zijn helemaal niet gemerkt. Deze merken zijn de enige echte manier om de zadelmaker te identificeren, en er zijn letterlijk honderden verschillende merken die zijn gedocumenteerd op deze zadels. In de meeste gevallen is een historicus gespecialiseerd in antieke zadels en hun oorsprong nodig om deze merken te identificeren en informatie te geven over de oorsprong van een specifieke zadel. Sommige zadels zijn volledig onopsporbaar vanwege hun gebrek aan merken, de verloop van tijd en het relatief kleine aantal zadels dat door de maker is geproduceerd.