Huisdieren
Westernzadels zijn gedurende decennia geëvolueerd om de ruiter te helpen een specifieke taak uit te voeren. Oorspronkelijk werkzadels, ze waren ontworpen om comfort en stabiliteit te bieden aan cowboys die hele dagen in het zadel doorbrachten. Ze ontwikkelden kenmerken zoals de zadelhoorn, gebruikt bij het vangen van vee, en platte, brede stijgbeugels voor balans. Moderne westernzadels komen nu in verschillende typen, waaronder lichtere versies voor recreatief rijden en tonnenrace, en uitgebreid gedecoreerde zadels voor competities.
Het moderne westernzadel evolueerde uit het zadel van de Spaanse vaquero dat door Spaanse cowboys naar Mexico werd gebracht. De eerste westernzadels waren gebaseerd op Spaanse militaire zadels en hadden geen zadelhoorn. Gevangen vee werd bevestigd aan een zadel D-ring of vastgebonden aan de staart van het paard. In de 19e eeuw werd een boom, of frame, ontwikkeld om het gewicht van het zadel over de rug van het paard te verspreiden. Het zadel was gebouwd van gelooid leer gestikt en genageld op de boom. Naarmate looi-processen zich ontwikkelden, werd leer zachter en werden zadels minder onhandig en stijf, waardoor minder "inlopen" nodig was.
De uitvinder van de zadelhoorn is niet vastgelegd, maar tijdgenootse tekeningen tonen zadels die beginnen te ontwikkelen rond 200 jaar geleden. De uitvinding werd vermoedelijk geboren uit noodzaak, nadat andere methoden om een touw te bevestigen minder dan bevredigend bleken. De horens waren uit hout gebeitst en boden een stabiel punt om een touw vast te binden. Mexicaanse vaqueros hadden voldoende behendigheid om een dier te vangen en het dan aan het zadel vast te binden door het touw snel om de zadelhoorn te wikkelen. Beginnende cowboys liepen vaak risico om een duim te verliezen op deze manier – door hun duim onder het touw te klemmen – en ontwikkelden de techniek om het touw aan het zadel vast te binden voordat ze de lassosling gooiden.
Vreemd genoeg voor zo functionele uitrusting, worden westernzadels vaak uitgebreid gedecoreerd met sierlijke patronen die in het leer zijn gebeitst, en zilverkleurige beplatingen en knopen. Deze traditie ontwikkelde zich grotendeels dankzij de populariteit van "Buffalo" Bill Cody, die zijn Wild West Show begon in 1883. De show bevatte rodeo- en stuntruiters die uitgebreide kleding droegen en hoog gedecoreerde zadels gebruikten. Dit greep de verbeelding van het publiek, en een hoog gedecoreerd zadel werd een teken van status in de cowboycultuur.
Vandaag de dag is het western werkzadel geëvolueerd naar een dozijn verschillende specialisaties, hoewel zelfs zadels ontworpen voor recreatief rijden nog steeds het kenmerkende zadelhoorn en de vorm van een werkzadel dragen. Tonnenracezadels zijn ontworpen met een diepere zit en een hogere hoorn om de ruiter stabiliteit te bieden tijdens snelle, bochtige manoeuvres. De zit is vaak gemaakt van suède of ruw leer voor meer grip. Reiningzadels hebben daarentegen een lage zadelhoorn die de handen van de ruiter niet in de weg zit. Andere zadel typen omvatten de all-event, een hybride zadel geschikt voor de meeste disciplines, en de pleasure zadel, ontworpen om lichtgewicht en comfortabel te zijn.