Huisdieren
Huisdieren
"Eén ding dat een paard predisposeert tot dit type letsel is een slechte hoefbalans, met meer stress en spanning op bepaalde delen van de been," zegt Dr. Van Snow van Santa Lucia Farm in Santa Ynez, Californië in een artikel uit 2002 in de "Thoroughbred Times." Hij stelt dat hoefbalans belangrijk is, evenals ervoor te zorgen dat het paard goed is geconditioneerd en werkt op stevige bodem. Paarden hebben lange-termijn, fysieke voorbereiding en rekking van hun pezen en banden nodig voorafgaand aan werk dat snelheid en uithoudingsvermogen vereist om gezond en letselvrij te blijven. Ze werken ook beter op bodem die hoef-bodem contact toelaat, in plaats van zachte bodem waar de kansen op het omdraaien van een hoef of been groter zijn.
Symptomen van suspensorieletsel variëren afhankelijk van de ernst van de aandoening. Een paard met een trekking, blauwe plek of spanning kan milde tot ernstige kreupelheid vertonen op het aangetaste been dat over een periode van dagen of weken heen en weer gaat. Acute (recente) letsels presenteren zich vaak met ontsteking, warmte en pijn rond het gewonde gebied. Chronische (langdurige) gevallen resulteren in aanhoudende kreupelheid en verdikking van de pees die met het blote oog kan worden gezien. Een paard met een peesruptuur of scheur, zal onmiddellijk het aangetaste fetlock naar de grond laten zakken wanneer er gewicht op dat been moet worden gedragen, zegt Dr. Ronald Riegel in zijn boek "The Illustrated Atlas of Clinical Equine Anatomy and Common Disorders of the Horse." Deze dieren lijden aan acute pijn en ontsteking.
Equiene dierenartsen gebruiken doorgaans verschillende diagnostische hulpmiddelen om suspensorieletsel bij hun patiënten te bevestigen. Palpatie (diep voelen) van het aangetaste gebied veroorzaakt doorgaans een pijnreactie bij het paard, waarbij de dierenarts een verdikking van de pees kan voelen. Veel dierenartsen vereisen echografie en röntgenfoto's om de diagnose te bevestigen, omdat ze vergroting van de peestakken en eventuele degeneratie van het omliggende gewrichts- en botweefsel kunnen zien. In haar praktijk gebruikt Dr. Janice Young, die ook een gecertificeerde hoefsmid is bij Northern Virginia Equine in Marshall, Virginia, ook thermografie, die warmte in aangetaste pezen toont, en nucleaire scintigrafie, ook wel nucleaire bot scanning genoemd, bij het stellen van haar diagnoses.
Behandeling van een getrokken of verrekte pees begint met het beheersen van de ontstekingsreactie in de weefsels van het paard door het gebruik van koudetherapie, meestal een onmiddellijke toepassing van ijs. Het ijs vernauwt de bloedvaten, vertraagt bloeding en vermindert pijn. De meeste dierenartsen dienen NSAIDs (niet-steroïde ontstekingsremmende middelen) op dit moment toe en verwijderen de ijzers van het paard om de hiel te verlagen en het fetlockgewricht recht te trekken. Dit verlicht de druk op de suspensoriepees.
Paarden met een scheur of ruptuur vereisen chirurgische reparatie van de pees.
Dr. Riegel stelt dat stalrust na letsel essentieel is voor enkele weken tot enkele maanden met koudetherapie afgewisseld met masseren en rekken van het gewonde gebied. Eigenaren zullen in staat zijn om hun paard na enkele weken rust aan de hand te laten lopen terwijl ze de therapie voortzetten; herhaalde echografieonderzoeken zijn nodig om het herstel elke 60 dagen te beoordelen. Zodra het paard relatief sound is, zal warme, vochtige warmte-therapie de bloedstroom naar de pees verhogen, genezing versnellen en de flexibiliteit ervan vergroten. Veel paarden herstellen wanneer eigenaren voldoen aan dierenartsbevelen, maar ze kunnen misschien niet terugkeren naar volledige prestatieniveaus na dit type letsel. Die met een gescheurde pees kunnen niet terugkeren naar volledig werkkwaliteit, zelfs niet na chirurgie.