Huisdieren
Huisdieren
Equine Cushing's disease (ECD) treedt over het algemeen op bij paarden ouder dan 20 jaar. Af en toe kunnen jongere paarden worden getroffen, maar dit is voornamelijk een ziekte van geriatrische paarden. Er lijkt geen voorkeur te zijn voor het geslacht van het paard. Echter, het lijkt Morgan paarden en ponies vaker te treffen dan andere rassen. ECD kan niet worden genezen, maar kan worden gecontroleerd met de juiste medicatie en voermanagement.
ECD wordt veroorzaakt door een storing van de hypofyse, die zich aan de basis van de hersenen bevindt. Dit veroorzaakt een verhoogde stimulatie van de bijnieren, die zich onder de wervelkolom bevinden, vlak voor de nieren. De bijnieren produceren de steroïden van het lichaam, en overactieve bijnieren veroorzaken opvallende hormonale onevenwichtigheden bij het paard en zijn verantwoordelijk voor de klinische tekenen. De overactieve hypofyse kan hypertrofie ontwikkelen, of vergroting door overmatig werk, wat leidt tot de ontwikkeling van goedaardige tumorcellen, die druk op de hersenen uitoefenen.
Het meest voorkomende teken van ECD is hirsutisme---groei van een wollige, lange vacht die in het voorjaar niet vervelt en de zomer door blijft. Een verhoogde waterinname met een parallelle toename van de hoeveelheid urine die wordt uitgescheiden, is ook een van de eerste tekenen. Overmatig zweten op de schouders en nek komt vaak voor. Verlies van spierweefsel in de bil en langs de rug wordt vaak gevonden. Echter, op het eerste gezicht kan dit onopgemerkt blijven, omdat ECD paarden verhoogde vetophopingen hebben over de staartkop en een dikke vetlaag langs de bovenkant van de nek. Een grondig onderzoek door een dierenarts is nodig om het spierverlies te bepalen. Vanwege overmatige corticosteroïdeproductie en veranderingen in de bloedstroom van de hoeven, ontwikkelen de meeste ECD paarden laminitis---metabole en vaatziekte van de binnenste gevoelige structuren van de voeten---en chronische hoefabcessen.
De diagnose van ECD is gebaseerd op hirsutisme, spierverlies en een dexamethason suppressietest (DST). Een bloedmonster wordt van het paard genomen en getest op cortisolniveau. Na de initiële bloedafname wordt een specifieke dosis van het corticosteroïde dexamethason aan het paard gegeven. Vierentwintig uur later wordt een tweede bloedcortisolniveau genomen. Als het tweede bloedcortisolniveau opvallend boven het niveau van het eerste monster blijft, is de diagnose van equine Cushing's disease definitief.
Zodra het paard is gediagnosticeerd met ECD, is medicamenteuze therapie beschikbaar met cyproheptadine, hypochloride, bromocriptine, of pergolide voorgeschreven door een dierenarts. De medicatie moet dagelijks worden gegeven, wat vrij duur is. Daarnaast is regelmatig bloedonderzoek uitgevoerd door de dierenarts essentieel. Als de behandeling wordt gestopt, zal het paard binnen enkele weken snel tekenen van ECD vertonen. Paarden met hirsutisme zijn in de zomer veel comfortabeler als hun vacht wordt geschoren.
Dierenartsen hebben ontdekt dat pergolide zeer effectief is, wat jaren toevoegt aan het leven van het geriatrische paard. Pergolide stimuleert de afgifte van dopamine, wat de hypofyse vertelt om zich af te sluiten. Onderzoek heeft aangetoond dat dit medicijn zeer effectief is met minimale bijwerkingen. Een ander medicijn, trilostaan, wordt getest. Dit medicijn werkt eigenlijk op de bijnier, waardoor de productie van cortisol vertraagt. Symptomen van ECD zijn daadwerkelijk omgekeerd bij behandeling met Trilostane.
Een geschikt dieet is cruciaal voor het beheer van de conditie van een paard met Cushing-ziekte. Het geven van een dieet rijk aan antioxidanten, zoals vitaminen E en C, kan helpen bij de behandeling van paarden met ECD. Hun voer moet ook bestaan uit een laag-suiker, laag-zetmeel mengsel. Doorgaans betekent dit het elimineren van luzernehooi en graan. In plaats daarvan moeten ze grashooi consumeren, samen met alleen gepelletiseerd voer als ze moeite hebben om een goed gewicht te behouden.
Wanneer deze ziekte vroeg wordt gediagnosticeerd, kan de juiste behandeling de symptomen verminderen en het paard in staat stellen om vrijwel een normaal leven te leiden. Zelfs bij paarden die zich in een gevorderd stadium van ECD bevinden, heeft de juiste behandeling positieve effecten op levensduur en kwaliteit van leven.