Huisdieren
Huisdieren
Equine rhabdomyolyse syndroom (ERS), veelal "tying up" genoemd, vertegenwoordigt een mildere vorm van de aandoening die bekend staat als exertional sympathy. Merries lijken meer gevoelig te zijn voor de aandoening en sommige paarden ontwikkelen terugkerende aanvallen. Het treft paarden tijdens het werken en is vaak meer prevalent wanneer ze ook worden blootgesteld aan omgevingsstress. Er zijn twee vormen van equine rhabdomyolyse syndroom: sporadisch en chronisch.
Deze aandoening treedt op bij zwaar bewegende paarden die blijven consumeren een koolhydraatrijk dieet, zelfs wanneer de oefening tijdelijk is gestaakt. Dit verbruik veroorzaakt een ophoping in de spieren van een koolhydraatopslagverbinding genaamd glycogeen.
Wanneer de training wordt hervat, lijdt het paard veel pijn en heeft het moeite met bewegen door de afgifte van het overtollige glycogeen, dat snel afbreekt om bloedsuiker te produceren. Dit produceert op zijn beurt melkzuur, dat ophoopt tot niveaus ver boven wat tijdens het metabolisme kan worden verwijderd. Melkzuur beschadigt skeletspier en veroorzaakt de afgifte van spierenzymen en myoglobine. Wanneer myoglobine in de urine wordt vrijgegeven, blokkeert het de nefronen--de basiseenheid van de nier, wat leidt tot acuut nierfalen.
Sporadisch ER wordt meestal gezien bij paarden die altijd goed hebben gewerkt, maar plotseling tekenen van tying up vertonen. Het treedt vaak op wanneer het trainingsniveau plotseling toeneemt, waardoor de spieren harder moeten werken dan ze gewend zijn. Het kan ook optreden bij uitputtende oefening, zoals een uithoudingsrace. Hoge lichaamstemperatuur, verlies van elektrolyten en uitputting van energiereserves spelen allemaal een rol bij een aanval van deze aard.
Doorgaans gezien bij jongere paarden, wordt chronisch ER gekenmerkt door terugkerende aanvallen die optreden telkens wanneer het paard wordt bewogen. Recurrent exertional rhabdomyolysis is een type chronisch ER. Het treedt op bij vele rassen paarden en lijkt te wijten te zijn aan een afwijking in de manier waarop spiercellen calcium reguleren tijdens samentrekking. Opwinding en stress lijken ook een rol te spelen bij de ontwikkeling van de aandoening, omdat het vaak optreedt bij merrieën bij hun eerste race of tijdens de eerste show van een paard.
Symptomen van equine rhabdomyolyse syndroom omvatten stijfheid, spiertrillingen, angst en soms zweten. De spieren van de lendenen en achterhand, met name, zijn gespannen, hard en pijnlijk.
Het onthouden van graan tijdens perioden van inactiviteit, het handhaven van een regelmatig trainingsprogramma met ten minste enige activiteit elke dag en het langzaam beginnen van alle oefenactiviteiten en deze geleidelijk verhogen, zal helpen om ERS te voorkomen. Vet- en vezelmaaltijden kunnen episodes van tying-up verminderen bij paarden met recurrent exertional rhabdomyolysis (RER). Vitamine E en seleen kunnen ook terugkerende aanvallen bij sommige paarden voorkomen.
Alle fysieke training moet worden gestopt als de paardenbezitter vermoedt dat het paard equine rhabdomyolyse syndroom ontwikkelt. De kleinste hoeveelheid activiteit--zelfs terugkeren naar de stal--kan ervoor zorgen dat het syndroom vordert. Meld onmiddellijk de dierenarts. Dek het paard af om het warm te houden tot de dierenarts arriveert. NSAIDS (non-steroïde ontstekingsremmende medicijnen) worden aan het paard gegeven om stijfheid te verlichten gedurende vele dagen na het ontstaan van symptomen. Rustgevende middelen zoals acepromazine en hesperidin kunnen helpen bij de verwijdering van melkzuur door de bloedcirculatie naar de spieren te verbeteren.