Huisdieren
Huisdieren
Scheenbeenontsteking, ook wel bucked shins genoemd, bij paarden wordt beschouwd als een duur probleem. De kosten hebben minder te maken met de behandeling, en meer met het mislopen van waardevolle trainings- en/of prestatietijd die een potentiële kampioen van zijn glorie kan beroven. Scheenbeenontsteking zijn stressfracturen van de voorbenen, soms gecompliceerd door een zwelling van de membranen die de botten bedekken, waardoor het been pijnlijk is aan te raken. Het resultaat is ernstige kreupelheid en een paard dat buiten gevecht is gesteld.
De oorzaak van scheenbeenontsteking is relatief eenvoudig---overbelasting van jonge paarden, rijden op extreme oppervlakken die te oneffen of te hard zijn, overmatig springen van elk dier, of zelfs licht springen van jonge paarden. Af en toe kunnen scheenbeenontsteking worden veroorzaakt door overreiken, of per ongeluk het voorbeen trappen met de achterhoef.
Rust is de meest voorkomende behandeling voor scheenbeenontsteking. Ernstige gevallen vereisen mogelijk volledige stalopsluiting om beweging te beperken, terwijl mildere gevallen lichte weidegang in kleine gebieden kunnen toestaan. De rustperiode is meestal uitgebreid en in de meeste gevallen ten minste 1 jaar lang. Dat betekent het verlies van een jaar training of competitie. Scheenbeenontsteking is vaak berucht om terug te keren, dus zodra ze terugkeren naar zware training of competitie in snelle of hoogimpact sporten, is de kans groot dat ineenstortingen opnieuw gebeuren. In veel gevallen betekent herhaalde scheenbeenontsteking pensioen van elke vorm van harde sport. Als een paard niet wordt mishandeld en toch lijdt aan herhaalde scheenbeenontsteking, kan hij nog steeds genieten van voortgezet licht rijden en recreatieve activiteiten. Paarden die permanent gehandicapt zijn door scheenbeenontsteking hebben vaak een permanent weidepensioen nodig.
NSAID's (non-steroïde ontstekingsremmers) zoals Bute of Banamine worden vaak gebruikt om de pijn te verlichten, evenals om eventuele zwelling van de omliggende membranen te verminderen terwijl het paard op stalrust is.
Dikke beschermende verbanden worden tijdens stalrust aangebracht om het been te ondersteunen, verdere schade door trappen te voorkomen en om linimenten vast te houden die topisch worden aangebracht. Deze kunnen zwelling verminderen en helpen bij de pijn. Na het ruimschoots wrijven en masseren van het gebied, wordt het been ingewikkeld in een zwaar laken katoen en bedekt met "vet wrap" of een stalverband.
Wanneer het gewonde paard weer aan het werk gaat, is het verstandig om het been te beschermen met scheenbeschermers. Dit zijn beenvormende lederen of polyurethaan sheaths die het been verhinderen om te worden getrapt door een achterhoef. Ze zullen niet voorkomen dat stressschade opnieuw optreedt.
De beste behandeling voor scheenbeenontsteking is preventie. Overbelast geen enkel paard, vooral geen jonge die nog niet volledig zijn ontwikkeld. Spring geen paard onder de 5 jaar, wanneer de gewrichten en botten niet volledig zijn ontwikkeld. Vermijd rijden over ruwe of oneffen oppervlakken, en wanneer u het absoluut moet, rijd dan langzaam over dergelijke gebieden. Sta een hardwerkend paard in zware training voor hoogimpact sporten voldoende rustperiodes toe om de botten en spieren te laten herstellen.