Voor een Indiaan is een paard altijd meer geweest dan een vierbenig dier waarop men kon reizen. Door geduldig en volhardend trainen, tonen de indianen respect en waardering voor het dier. Deze visie komt voort uit de opmerkelijk hoge achting die indianen hebben voor alle levende wezens. Wanneer een Indiaan een paard traint, is het doel nooit om zijn geest te breken, maar om vertrouwen, wederzijds begrip en respect te ontwikkelen.
Geschiedenis
Appaloosa paarden werden voor het eerst gefokt door de Nez Perce indianen. Indianen in heel Amerika hebben altijd de hulp van paarden gehad om op het land te overleven. De Plains indianen gebruikten paarden meer dan welke andere inheemse Amerikanen ook, vanwege het enorme grondgebied dat ze moesten afleggen. Plains indianen leefden voornamelijk van bizon, en zonder paarden konden ze geen bizon jagen. Inheemse Amerikanen vingen en temden wilde paarden, voornamelijk bestaande uit mustangs. Sommige stammen vestigden fokprogramma's voor de beste van hun paarden, zoals de Nez Perce Appaloosas. De sterke band tussen paard en ruiter bestaat vandaag de dag nog steeds in inheemse Amerikaanse stammen die nog steeds de manieren van hun voorouders beoefenen.
Relatie
Inheemse Amerikanen nemen paarden vaak op in hun kunstwerken. Inheemse Amerikanen beschouwen paarden en andere dieren als gelijk aan henzelf. Ze geloven niet dat ze een hogere waarde hebben dan een paard. Vanwege deze visie vestigden indianen een sterke relatie met hun paarden. Voor een Indiaan is een paard meer dan een hulpmiddel om van de ene naar de andere plaats te gaan; het is een vriend en een metgezel. Omdat de indianen hun paarden respecteren, respecteren hun paarden hen.
Grondwerk
Inheemse Amerikanen beginnen hun werk met een wild paard op de grond voordat ze op zijn rug klimmen. Een relatie met het paard begint door ermee te praten, het te voeden en het te aaien. Uiteindelijk begrijpt het paard dat de Indiaan het niet zal pijn doen. De trainer vraagt het paard om kleine taken op de grond uit te voeren, waardoor de relatie tussen paard en ruiter verder wordt versterkt. Dit grondwerk maakt het paard zacht en bereidwillig om te gehoorzamen.
Rijden
Paarden leerden snel te rennen voor bizonjachten. Er wordt een deken over de rug van het paard gelegd en er wordt tijd gegeven om eraan te wennen. Nadat het paard comfortabel is met dit, laat de ruiter zich geleidelijk op de rug van het paard laten zakken. Tijdens het opstijgen praat de ruiter zachtjes met het paard en aait het, en moedigt het aan om rustig en ontspannen te blijven. Het paard leert en begrijpt uiteindelijk verschillende commando's zoals stop, ga en draai. De eerste ritten worden nooit gehaast, maar zijn extreem rustig en langzaam.
