Huisdieren
Ondanks hun afgunstige vermogen om weg te vliegen van gevaar, zijn vogels niet immuun voor loodvergiftiging. Voor de meeste vogels is het consumeren van lood een langzame doodsvonnix.
Volgens het Northern Wildlife Research Center klinken de vocalisaties van een loodvergiftigde vogel dun en rattend zwak. Af en toe druipt er een gele vloeistof uit de snavel. Het proventriculus zwelt meer op dan normaal, en de dunne, waterige uitwerpselen van de vogel krijgen een groenachtige kleur.
Loodvergiftigde vogels ervaren verminderde beweging vanwege de geleidelijke verlamming van de spieren. De uiteinden van de vleugels slepen over de grond, dobberen slap op het wateroppervlak en verzwakken uiteindelijk zozeer dat de vogel niet meer kan vliegen. Na verloop van tijd zal de vogel niet meer kunnen lopen.
Watervogels die acute loodvergiftiging ervaren, verliezen niet veel gewicht voor de dood. De vogel sterft zo snel dat er geen tijd is om weg te kwijnen. Vogels die chronische loodvergiftiging ervaren, kunnen echter tot 60 procent van hun lichaamsgewicht verliezen voordat ze bezwijken. Dit effect neemt toe bij milde temperaturen.
De voering van de maagspier zal er donker, groefachtig en verrot uitzien, waardoor sommige vogels periodiek braken. Ernstigere gevallen omvatten blindheid, aanvallen en bloedachtige urine. Sommige vogels worden erg dorstig en worden vaker dan normaal aangetroffen bij het drinken van water.
Misschien de grootste schuldige van loodvergiftiging is hagelkogel dat door vogels wordt gegeten. Volgens Avian Web omvatten andere bronnen van lood loodverfschilfers, glas-in-loodramen, twist-ties, geverfde kartonnen dozen, visloodjes, batterijen, linoleum, soldeer en geglazuurde lampen.