Huisdieren
Huisdieren
Weten op welke leeftijd je een parkiet moet adopteren is een van de belangrijkste vragen om te beantwoorden. Doorgaans zijn jongere vogels het meest gewild, maar oudere parkieten kunnen net zo veel gezelschap en liefde brengen aan het juiste gezin.
Jongere parkieten, of parkieten, zijn makkelijker te temmen dan oudere. Het wordt daarom over het algemeen aanbevolen om niet-gefokte parkieten die ouder dan vier maanden zijn niet te adopteren. De ideale leeftijd om te adopteren is wanneer parkieten aan het einde van hun spenenfase zijn, wat zes tot zeven weken oud is. Het loont de moeite om de fysieke tekenen van de leeftijd van een parkiet te kennen, zoals markeringen, om zeker te weten hoe oud hij is.
Er zijn verschillende variëteiten parkiet, maar de meeste variëteiten binnen de ideale adopteleeftijd zullen strepen op hun koppen hebben tot aan de cere, de vleesplek waar de snavel de kop ontmoet. Na de rui rond de leeftijd van drie tot vier maanden, zullen de veren op de bovenkant van de kop eenmassig gekleurd zijn, typisch wit of geel. Sommige variëteiten, zoals lutino of lacewing, hebben echter geen dergelijke kenmerkende verenkleuring.
Een tweede manier om de leeftijd van een jonge parkiet te bepalen is zijn ogen. Tot de leeftijd van vier maanden zijn de ogen van een parkiet zwart, maar naarmate hij ouder wordt, vervagen de irissen naar lichtgrijs of een bruinachtige kleur. Van vier tot acht maanden zullen zijn ogen donkergrijze irissen hebben. Op acht maanden zullen de irissen zich settelen op hun permanente kleur. Weet echter dat albino parkieten altijd roodachtig-pink ogen zullen hebben, ongeacht de leeftijd.
Hoewel pas gespeende parkieten doorgaans het meest worden aanbevolen, schrijf oudere parkieten niet af, met name die zijn gesocialiseerd. Jonge vogels die leren socialiseren of zelfs vliegen, kunnen moeilijk te hanteren zijn en vereisen over het algemeen veel geduld en aandacht. Dit kan vooral belastend zijn voor eerste keer eigenaren. Oudere parkieten die met andere gezinnen hebben geleefd of zelfs een trauma hebben doorgemaakt, passen zich vaak goed aan bij nieuwe eigenaren en vormen blijvende banden.