Huisdieren
Huisdieren
Kaketoes en nymfeparakieten leven in de regenwouden van Australazië en Zuidoost-Azië, hoewel hun klimaatanpassingsvermogen hen ertoe heeft geleid andere leefgebieden te koloniseren, waaronder savannes. Aangezien beide typen vogels zich kunnen vervelen, wordt aanbevolen om twee of meer vogels in de ren te hebben, of anders bereid te zijn om veel tijd te besteden om het bezig te houden. Verveelde vogels zijn geneigd om slechte gewoontes te ontwikkelen zoals luid geschreeuw en verenplukken.
Kaketoes en nymfeparakieten zijn beide leden van de papegaaienfamilie en delen meer overeenkomsten dan verschillen. Beide vogels hebben vaak kamelen op hun kop en beide soorten hebben gedeeld ouderlijke taken waarbij zowel het mannetje als het vrouwtje hun jongen voeden. Beide vogels ondergaan ook een volledige verandering in verenkleed na hun eerste rui. Het grootste verschil is uiteraard de grootte, waarbij de kaketoe aanzienlijk groter is dan zijn neef de nymfeparakiet, en het is dit verschil in gestalte dat ertoe leidt dat sommige eigenaren vrezen voor de veiligheid van de kleinere nymfeparakiet bij introductie in een koppel met kaketoes.
Hoewel agressie geen natuurlijk gedrag is voor zowel nymfeparakieten als kaketoes, kunnen zulke agressieve instincten bij individuele vogels ontstaan. Deze agressie kan zich uiten tegen de eigenaar van de vogel of andere vogels in het koppel. Sam Foster van Parrot House heeft geobserveerd dat agressie bij kaketoes en nymfeparakieten het meest voorkomt in gevallen waar een seksueel ontwikkelend mannetje is gescheiden van zijn broedpaar, hoewel ze zegt dat dit niet altijd het geval is. Foster beweert dat vogels die worden gekocht en verkocht via advertenties in kranten -- in plaats van van meer gerenommeerde en verantwoordelijke bronnen -- meer kans hebben onvoldoende te zijn gefokt en grootgebracht, wat leidt tot ongewoon gedragspatronen.
Emma McCaffrey van Cockatiel Cottage heeft een drie-stappenmethode geïdentificeerd om met dit soort gedrag om te gaan. McCaffrey beveelt aan om de tijd te nemen om de oorzaak van het agressieve gedrag te identificeren, met de verklaring dat het meestal een teken is dat de vogel onder stress staat of ontevreden is over iets. Observeer het gedrag en let op eventuele waarschuwingstekenen die een aanval van agressie kunnen betekenen. Deze indicatoren omvatten bijten, sissen, een been optillen of wegdraaien. Zodra de oorzaak van de stress is geïdentificeerd, probeer dan wenselijk gedrag van de vogel te versterken door het te belonen met lof en lekkernijen wanneer het zich goed gedraagt, en het te negeren wanneer het dat niet doet. Ten slotte beveelt McCaffrey aan om de persoonlijkheid van je huisdier te koesteren door er met een zachte stem tegen te praten en rustig om het heen te gedragen. Kaketoes en nymfeparakieten reageren op onze houding en energieniveaus, dus het is verstandig om veel tijd te besteden aan het instillen van gevoelens van rust in de vogel.
Een ander probleem dat gepaard gaat met het houden van deze twee typen vogels samen is het probleem van ziekten. Hoewel kaketoes en nymfeparakieten van nature geen ziekten dragen die schadelijk zijn voor elkaar, draagt de introductie van elke nieuwe vogel in een koppel vanaf een externe locatie het potentieel om ziekten te verspreiden. Dierenartsen bevelen een periode van 90 dagen in quarantaine aan, gedurende welke de vogel nauwlettend in de gaten moet worden gehouden en onderzocht op eventuele tekenen van ziekte. Omdat veel vogelziekten via de lucht worden overgedragen, is het van vitaal belang om de nieuwkomer buiten de luchtruimte van het koppel te houden, niet alleen buiten contact.