Huisdieren
Huisdieren
Longontsteking wordt veroorzaakt door een infectie van de bacterie Chlamydia psittaci. Wanneer een parkiet longontsteking heeft, wordt de aandoening Chlamydiosis ornithosis genoemd. Australische parkieten zijn vatbaar voor bacteriële infecties en zijn het meest vatbaar voor het oplopen van longontsteking. Als je vermoedt dat je parkiet longontsteking heeft, breng haar dan zo snel mogelijk naar de dierenarts, omdat ze antibiotica nodig zal hebben. Als het onbehandeld blijft, kan longontsteking dodelijk zijn.
Longontsteking is een bacteriële infectie die zich in de longen bevindt. De bacterie die het veroorzaakt, komt binnen via de neus, bijholtes en mond, en verspreidt zich vervolgens naar de longen, waar het zich vermenigvuldigt. In ernstige gevallen kan het leiden tot vochtophoping rond de longen, acuut ademhalingsnoodsyndroom en sepsis, wat zwelling en irritatie in het lichaam is dat kan leiden tot orgaanfalen. De bacterie die longontsteking bij vogels veroorzaakt, kan worden overgedragen op andere vogels en zelfs mensen. De bacterie die longontsteking veroorzaakt, wordt verspreid door veerstof, feces, speeksel, neusafloop en abnormaal gekleurde oogafscheidingen. Het wordt overgebracht door contact met besmette vogelmest, veren en eieren, en de methode van overdracht is vaak inademing van veerstof of inname. Je parkiet kan jou longontsteking geven, dus let erop om je handen met zeep en heet water te wassen na het hanteren van een geïnfecteerde vogel, omdat dit de verspreiding van bacteriën voorkomt.
De belangrijkste symptomen van longontsteking bij parkieten zijn piepen en hoesten als gevolg van acute ontsteking van de longen en strottenhoofd. Een parkiet met longontsteking zal zeer korte, snelle ademhalingen maken vergezeld van een piepend of fluitachtig piepgeluid. De snelle ademhaling kan gepaard gaan met uitgesproken staartbewegingen bij elke ademhaling. Daarnaast zal je vogel geel slijm ophoesten dat gestreept kan zijn met bloed. Het bloed wordt veroorzaakt door ernstige irritatie van het longweefsel.
Vaak heeft een parkiet met longontsteking symptomen die lijken op een verkoudheid of griep, alleen ernstiger. Deze symptomen omvatten koorts, hoesten en niezen, verkleuring van veren boven de neusgaten en overmatig niezen. Ze kan rode, gezwollen ogen hebben met verkleurde afscheidingen of neusafloop dat slijmerig en geel is, dat kan opdrogen en korsten kan vormen. Daarnaast heeft een parkiet met longontsteking groene uraten en waterige of losse mest die van kleur kan veranderen of delen van onverteerd zaad kan bevatten.
Soms kan een geïnfecteerde parkiet met longontsteking er gezond uitzien. Het enige symptoom dat ze misschien heeft, is een gebrek aan eetlust dat leidt tot gewichtsverlies, of ze kan langdurig opgeplofte of bolle veren hebben. Zwakte als gevolg van longontsteking zal ertoe leiden dat een parkiet op de bodem van haar kooi blijft, en ze kan onmogelijk op een stok zitten of haar evenwicht behouden. Als dit de enige symptomen zijn die je parkiet heeft, breng haar dan naar de dierenarts en vraag om te laten testen op longontsteking, voor de zekerheid.
Een zieke parkiet zal bloedonderzoeken moeten ondergaan, zoals een antigeen- of antistelijn test, en de polymerasekettingreactie, of PCR-test, uitgevoerd door een dierenarts. De dierenarts zal op zoek gaan naar tekenen van de aanwezigheid van bacteriën. Zodra de bacterie is gedetecteerd, zal de dierenarts antibiotica voorschrijven, zoals doxycycline of tetracycline. Als je parkiet longontsteking heeft, moet ze 45 dagen antibiotica innemen. De antibiotica kunnen wekelijks door de dierenarts worden geïnjecteerd of aan haar drinkwater worden toegevoegd. Tijdens het innemen van antibiotica mag je parkiet geen calcium consumeren, omdat dit kan voorkomen dat haar lichaam de antibiotica opneemt en gebruikt.