Huisdieren
Huisdieren
Knotshuidziekte komt veel voor bij veel rundveekuddes in Afrika. De ziekte treft mensen niet, maar de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) beschouwt knotshuidziekte als "economisch belangrijk." De ziekte is significant omdat koeien met de ziekte zo mager kunnen worden dat ze geen melk of vlees produceren. Littekens die na het herstel van koeien ontstaan, kunnen hun huiden onverkoopbaar maken. Pogingen om de verspreiding van knotshuidziekte te beheersen hebben enigszins succes geboekt.
Wetenschappers hebben het virus van knotshuidziekte positief geïdentificeerd als een lid van de familie Poxviridae en het geslacht Capripoxvirus van pokvirussen. Het infecteert alleen koeien en Aziatische waterbuffels. Hoewel het virus ook in het bloed van sommige vliegen en muggen voorkomt, maakt het de insecten niet ziek. Beten van virusdragende insecten lijken de infectie te verspreiden, evenals fysiek contact tussen zieke koeien en niet-geïnfecteerde koeien.
Een factsheet van het Department for Environment, Food and Rural Affairs (DEFRA) van het Verenigd Koninkrijk over knotshuidziekte legt uit dat koeien met de ziekte de eerste 10 dagen tot twee weken weinig symptomen vertonen. Volwassen vrouwtjes geven minder melk, en alle koeien krijgen koorts en eten minder. Wanneer de kenmerkende 3 mm hoge en bijna 1 mm diameter bulten van knotshuidziekte ontstaan, kunnen ze zich over het gehele lichaam van de koe verspreiden en grote korsten produceren die dan barsten. Naast de bulten krijgen koeien over het algemeen gezwollen en gevoelige uieren of testikels, wonden op hun tongen en neusafscheiding. Het DEFRA-document gaat verder met het stellen: "Steriliteit bij stieren en abortus bij koeien kan optreden, en de ziekte kan bijna alle organen beïnvloeden. Er zijn knobbels in longen bij sekobespreking. Bronchopneumonie kan aanwezig zijn. Bloedingen kunnen optreden in de milt of de lever en pens. Verhoogde knobbels kunnen optreden op het slijmvlies van de drie magen. Zweren vormen zich in de abomasum, evenals ontsteking en bloedingen in de darmen."
Knotshuidziekte heeft geen specifieke behandeling, maar volgens de Voedsel- en Landbouworganisatie herstelt ongeveer 95 procent van de volwassen koeien die de ziekte krijgen doorgaans in de loop van weken tot maanden. Runderen jonger dan 12 maanden hebben de hoogste sterftecijfers van de ziekte.
Tot nu toe is knotshuidziekte voornamelijk aangetroffen in de meeste landen ten zuiden van de Sahara in Afrika, Madagaskar en Egypte. De enige uitbraak die buiten Afrika plaatsvond, vond plaats in Israël in 1989. Sinds 1996 hebben alle landen in de Europese Unie en Noord-Amerika van veehouders vereist dat ze op knotshuidzieke controleren en eventuele vermoedelijke gevallen melden.
De beste manier voor veehouders om de overdracht van knotshuidziekte tegen te gaan, is om koeien die positief op de ziekte zijn gediagnosticeerd te slachten en vervolgens de kadavers te verbranden. Zieke dieren scheiden van gezonde dieren en de zieke dieren volledig isoleren tot ze sterven of herstellen, kan worden overwogen als vernietiging niet economisch haalbaar is. In beide gevallen moeten veehouders grondig desinfecteren oppervlakken en apparatuur die in contact zijn gekomen met zieke koeien, omdat het virus van knotshuidziekte tot 18 dagen buiten een levende gastheer kan overleven. Een brochure voorbereid door de Iowa State University over knotshuidziekte stelt dat het injecteren van chloroform of formalin oplossingen in de korsten van zieke koeien sommige overdracht van het virus heeft voorkomen. Verder hebben vaccins tegen schaapspok en geitenpok enige effectiviteit getoond tegen het nauw verwante virus van knotshuidziekte.