Huisdieren
Huisdieren
Poodles zijn genetisch aanleggevoelig voor een aandoening die bekend staat als sebaceous adenitis met hyperkeratose of SA. Deze ziekte werd voor het eerst gediagnosticeerd in de jaren 1960 en kan alle vier de kleuren van de Standaard poodle treffen. Sebaceous adenitis komt ook voor bij de Miniature poodle en Toy poodle. Om met SA ter wereld te komen, moeten beide ouders defecte genen voor de aandoening dragen.
Sebaceous adenitis is een erfelijke huidaandoening die bij poodles kan voorkomen. Deze aandoening is ook gediagnosticeerd bij 33 andere hondenrassen, evenals bij sommige kruisingen. SA is een auto-immuunziekte die niet kan worden genezen, maar uitgefokt kan worden als de ziekte wordt geïdentificeerd. Sebaceous adenitis is een relatief ongebruikelijke aandoening die niet vaak wordt gezien in de normale veterinaire praktijk. Dit is een van de redenen waarom eigenaren van poodles met deze aandoening hoge dierenartskosten maken.
De symptomen die geassocieerd worden met sebaceous adenitis bij honden kunnen zijn: verdikking van de huid, schilfers, hyperkeratose (overmatige productie van roos), haaruitval en geur. Sommige poodles die SA ontwikkelen, kunnen lijden aan secundaire huidaandoeningen door krabben. Volgens Poodle Club of America vertoont ongeveer 4 procent van de Standaard poodles symptomen van SA. In de vroege stadia van SA kunnen poodles symptomen vertonen van gevoelige voeten, overmatige roos en secundaire huidaandoeningen. Trimmers kunnen deze symptomen opmerken voordat de poodle volledige SA-symptomen ervaart.
Sebaceous adenitis komt het vaakst voor bij poodles. Honden met ouders die het gen voor SA dragen, of die symptomen van de ziekte vertonen, hebben een hoger risico op het ontwikkelen van de aandoening. SA treedt doorgaans later in het leven op, dus veel honden die de ziekte dragen, hebben mogelijk al nakomelingen voortgebracht op het moment van diagnose. Het is belangrijk om te proberen weg te fokken van de aandoening om te voorkomen dat de ziekte in de bloedlijn blijft voortbestaan.
De diagnose van sebaceous adenitis kan worden gesteld door een dierenarts. De meeste poodles beginnen tussen de leeftijd van 18 maanden en 9 jaar symptomen van SA te vertonen. De diagnose van SA wordt gesteld door visueel onderzoek van de symptomen.
Het is belangrijk om eventuele secundaire infecties die kunnen optreden met SA bij poodles te behandelen. Antibiotica kunnen worden voorgeschreven om dit doel te bereiken, evenals babyolie-baden om de schilfers te verwijderen die zich op de huid van de hond kunnen ontwikkelen. Dit kan worden gevolgd door een babyolie-bad om de huid van de hond gezond te houden, meestal elke 3 tot 4 weken. Poodles die lijden aan SA vereisen meer verzorging en onderhoud dan honden die niet door de aandoening worden getroffen.