Huisdieren
Huisdieren
Niet alle soorten Eenhoornvissen hebben de iconische voorhoofdshoorns waarnaar hun subfamilie van het geslacht Naso zijn naam ontleent. Slechts acht van de 18 soorten ontwikkelen de benige stekels, die hun voedselopname beïnvloeden en zelfs hun dieet kunnen bepalen. De uiteenlopende voedingsgewoonten van Eenhoornvissen hangen daardoor af van al dan niet het aanwezig zijn van hoorns; in beide gevallen delen de verschillende soorten Eenhoornvissen bepaalde aanpassingen die het eten gemakkelijker maken.
De meeste soorten Eenhoornvissen voeden zich voornamelijk met algen, die ze aantreffen op rotsen, koraal en andere vlakke oppervlakken – ze kunnen zelfs de algen op het schild van een schildpad consumeren. Omdat ze voedsel verzamelen door het van oppervlakken zoals deze af te schrapen, hebben ze gekartelde tanden om voedsel efficiënter los te krijgen. Eenhoornvissen leven voornamelijk in ondiepe wateren, waar ze gemakkelijk bij de algen op bodemoppervlakken kunnen, en ze voeden zich in groepen om zichzelf te beschermen en hun voedsel te beschermen tegen andere algeneters.
De anatomie van de Eenhoornvis helpt bepalen wat je ze moet voeren. Bijvoorbeeld, omdat deze vissen algen verzamelen en eten door ze van rotsen en andere oppervlakken af te schrapen, liggen hun ogen doorgaans hoog op hun kop en staat hun mond laag geplaatst. Dit stelt hen in staat om met hun tanden te schrapen zonder hun ogen te schuren aan de oppervlakken die ze schrapen. De soorten die hoorns ontwikkelen, hebben daarentegen aanzienlijk belemmerde schrapmogelijkheden, en deze soorten ontwikkelen alternatieve diëten die niet vereisen dat ze vertrouwen op dezelfde algenschraptechnieken. Bijvoorbeeld, ze voeden zich meer met zoöplankton en algen op oppervlakken die ze ondanks hun hoorns kunnen bereiken.
Eenhoornvissen, zowel met als zonder hoorns, voeden zich met zoöplankton – in feite eten 12 soorten zoöplankton vrijwel exclusief. Zoöplankton zijn de relatief kleine, drijvende wezens zoals krill die over het algemeen in massa worden gegeten. Eenhoornvissen richten zich over het algemeen op grotere typen, zoals larvaceërs en chaetognathen. De meeste hoornige Eenhoornvissen voeden zich tot op zekere hoogte met zoöplankton, omdat hun algemogelijkheden beperkt zijn door hun voorhoofdsuitsteeksels – hun hoorns verhinderen dat ze algen schrapen die nauw aan rotsen hechten.
Wanneer scholen Eenhoornvissen ondiepe oceaanwateren patrouilleren op zoek naar zoöplankton en algen, kunnen ze opportunistisch voeden met het afval van andere wezens. Eenhoornvissen zwemmen strategisch onder en achter andere scholen vissen zodat ze hun feces kunnen consumeren. Door alleen roofvissen te volgen en hun afval te eten, consumeren ze enkele voedingsstoffen die overblijven in het verteerde, uitgescheiden prooidier.