Charles Darwin zei over de regenworm: "Het kan worden betwijfeld of er andere dieren zijn die een zo belangrijke rol hebben gespeeld in de geschiedenis van de wereld als deze laag georganiseerde wezens." Inderdaad, de bijdrage van de regenworm aan de ecologie van de aarde is zo belangrijk als het kan zijn. En voor de gesegmenteerde worm draait het echt allemaal om eten en uitscheiden. Volgens de website Backyard Nature passeert voor elk acre gecultiveerd land 16.000 pond grond door de maagdarmstelsels van regenwormen, wat resulteert in een afzetting van 30.000 pond wormverrijkte bovengrond!
Anatomie
- De anatomie van de regenworm is eenvoudig en gestroomlijnd. Deze wezens worden beschouwd als anneliden, of gesegmenteerde wormen. Ze zijn geëvolueerd om in smalle ondergrondse gangen te leven, wat betekent dat ze geen antennes, ledematen of staarten hebben. Hoewel regenwormen geen ogen hebben, hebben ze wel lichtgevoelige huid. De hersenen van de worm zijn zo eenvoudig dat ze zonder nadelig effect kunnen worden verwijderd. En dit wezen heeft niet één maar vijf harten. Omdat de worm ademt door doorlatende huid, heeft het geen longen. Regenwormen zijn hermafrodiet, ze dragen zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtsdelen.
Spijsverteringsstelsel
- Het spijsverteringsstelsel van de regenworm bestaat uit de mond, sfeer, slokdarm, maagzak, maag en darm. De worm heeft eigenlijk lippen, en zeer krachtige bovendien. Gezien het gebrek aan ledematen van de wezens, moet de mond enigszins als een hand fungeren. Wanneer de worm dood gras of bladresten vindt ter consumptie, dienen de lippen om de vegetatie in kleine stukjes te breken. Wormen hebben geen tanden. Korrels grond nemen de plaats van tanden in, waardoor ze hun voedsel kunnen kauwen.
Van mond naar maagzak
- Wormen die in de buurt van het aardoppervlak leven, eten dood gras en gevallen bladeren, samen met de microscopische algen en bacteriën op deze bladeren. Wormen dieper ondergronds eten bacteriënverrijkte ruwe grond. De organische deeltjes bewegen van de mond van de worm naar de sfeer, waar slijmvliezen het gekauwde vegetatie smeren. Dit maakt een makkelijkere doorgang naar de slokdarm mogelijk. Hier wordt calciumcarbonaat toegevoegd om de zuren die worden gecreëerd in evenwicht te brengen. Het voedselmengsel wordt vervolgens vastgehouden in de maagzak voordat het de maag binnenkomt, waar de vertering werkelijk begint.
De maag
- De maag van de regenworm bestaat uit sterke spieren die het grootste deel van het voedsel en de grond mengen. Deze mengactie genereert een dikke pasta. De wanden van de maag herbergen klieren die verteringsenzymen produceren. Deze enzymen helpen verder bij de afbraak van het organische materiaal—de dikke pasta—die de maag van de regenworm zal verlaten en naar de darm zal bewegen.
De darm
- Niet anders dan de menselijke darm, heeft de darm van de regenworm goede bacteriën die het organische materiaal dat erdoorheen beweegt opeten. In dit proces geeft het lichaam van de worm voedingsstoffen vrij en absorbeert het ze.
Gronddeeltjes en onverteerde bladeren en gras passeren de anus en verlaten het lichaam van de regenworm. Er wordt een wormworp gegenereerd. Wormworpen zijn krachtige bronnen van calcium, magnesium, stikstof en fosfor. Deze voedingsstoffen zijn essentieel voor gezonde, gedijende ecosystemen.
