Huisdieren
Huisdieren
Inktvissen leven in ondiepe wateren over de hele wereld. Ze worden gevonden langs koraalriffen, in zeegrasvelden en op modderige zeebodems. Hoewel de meeste gewone inktvissen op dieptes van niet meer dan 18 meter worden gevonden, zijn er sommige reuzeninktvissen gevonden op 100 meter onder het oceaanoppervlak.
Inktvissen zijn prooi voor dieren zoals andere inktvissen, dolfijnen, zeeleeuwen, vissen, roggen, zeevogels en mensen. Inktvissen vermijden roofdieren door camouflage, maar eenmaal gevonden kunnen ze zichzelf wegstuwen met een waterstraal uit hun mantel en inkt spuiten om vervolgers te verwarren terwijl ze ontsnappen.
Inktvissen zijn carnivoren. Ze eten een verscheidenheid aan organismen, waaronder kleine weekdieren, garnalen, krabben, andere kreeftachtigen en andere inktvissen. Inktvissen blazen vaak lucht op zandige gebieden om prooien bloot te leggen of hypnotiseren prooien met patronen die over hun huid flitsen voordat ze met twee lange tentakels uitvliegen om hun voedsel te vangen. Giftig speeksel helpt inktvissen om hun prooien te verlammen en te doden.
Volwassen inktvissen variëren in grootte van ongeveer 36 cm tot 1 m in lengte. Inktvissen in de hogere cijfers van dit bereik zijn doorgaans Australische reuzeninktvissen (Sepia apama). Inktvissen hebben een mantel, acht met zuignappen beklede tentakels en twee lange armen. De armen worden gebruikt om te jagen, objecten vast te grijpen en voor verdediging. De acht tentakels worden gebruikt om prooien steviger vast te houden. Inktvissen hebben ook een harde snavel, gelegen aan de basis van hun tentakels, die wordt gebruikt om zichzelf te verdedigen en prooien te doden. Tijdens het paaiingsproces onthult het mannetje een extra tentakel die wordt gebruikt om een spermicide in het vrouwtje te injecteren en haar eieren te bevruchten.
Inktvissen gebruiken gespecialiseerde pigmentcellen, chromatoforen genoemd, om snel van kleur te veranderen. Ze gebruiken ook kleine spieren om de textuur van hun huid naar wens te veranderen. Deze aspecten van hun anatomie verklaren hun beroemde camouflagevermogen. Inktvissen veranderen ook hun uiterlijk om te communiceren en conflict te vermijden.
Een vrouwtje inktvis kan met verschillende mannetjes paren voordat ze haar eieren legt. Mannetjes inktvissen concurreren om de mogelijkheid om met vrouwtjes te paren. Sommige mannetjes inktvissen vermijden een uitdaging van andere mannetjes door zichzelf te veranderen om op vrouwtjes te lijken, onopgemerkt aan hun concurrenten voorbij te glippen. Voordat ze paren, spuiten mannetjes inktvissen water in vrouwtjes om eventueel resterend sperma van eerdere koppelingen weg te spoelen.
Vrouwtjes inktvissen leggen hun eieren in clusters, bevestigd aan een onderwateroppervlak zoals zeewier. Zodra ze haar eieren heeft gelegd, bewaakt het vrouwtje inktvis ze tot ze na ongeveer twee maanden uitkomen.