Huisdieren
Huisdieren
Als je ooit hebt geprobeerd met iemand te praten terwijl je in het zwembad zwom, kan het moeilijk te geloven zijn dat er iets onder water zou kunnen horen. Vissen horen echter anders dan mensen, met gespecialiseerde oren die afgestemd zijn op het begrijpen van geluiden onder de golven. Door gebruik te maken van hun binnenoor, zwemblaas en lateraal lijnsysteem, zijn vissen in staat om alle geluiden in hun omgeving te horen.
Horen is waarschijnlijk een van de eerste zintuigen die is geëvolueerd. Terwijl we geluid gebruiken voor communicatie, hielpen de eerste oren vissen om hun omgeving beter te begrijpen. Horen stelt een vis in staat om informatie van grote afstanden te krijgen, in tegenstelling tot zicht of aanraking. Vissen gebruiken geluid bij het zoeken naar een geschikte plaats om te leven door de omgevingsgeluiden van verschillende omgevingen te analyseren. Vissen maken ook geluiden voor paardoeleinden of om potentiële roofdieren af te schrikken.
Vislichamen hebben een dichtheid die bijna identiek is aan het omringende water, wat betekent dat geluidsgolven erdoorheen gaan. Vissen ontwikkelden dichte botten, otolieten genoemd, die het binnenoor vormen. Kleine haren, cilia genoemd, bevinden zich in het binnenoor en bewegen in reactie op geluidsgolven. Geluid beweegt met verschillende snelheden door de dichte botten van het oor en de cilia. De hersenen van de vis vertalen het verschil in beweging naar geluid.
De meeste botvissen hebben een orgaan dat een zwemblaas wordt genoemd. De zwemblaas is een gasgevuld orgaan dat vissen gebruiken om drijvend te blijven. Geluidsdrukgolven kunnen de gassen in de zwemblaas samendrukken, wat een vis kan helpen bij het horen. Bij sommige soorten is de zwemblaas via gespecialiseerde botten verbonden met het binnenoor. Vissen met zwemblaasjes die verbonden zijn met hun binnenoor, hebben een veel scherper gehoor dan vissen met een zwemblaas die niet verbonden is, of die helemaal geen zwemblaas hebben.
Bijna alle vissen hebben een of ander lateraal lijnorgaan. Het lateraal lijnorgaan is een reeks dichte verzamelingen van kleine haarcellen, neuromasts genoemd, gelegen op of net onder het huidoppervlak en over de lengte van het lichaam lopend. De kleine haren kunnen bewegen in reactie op geluidsgolven en akoestische informatie naar de hersenen verzenden. Vissen gebruiken lateraal lijnorganen ook om te reageren op veranderingen in waterbeweging om hen heen. Dit stelt hen in staat om potentiële roofdieren te waarnemen of voor grote scholen vissen om gelijktijdig te zwemmen zonder in elkaar te botsen.