Huisdieren
Huisdieren
Naast hun tastzin gebruiken vissen een speciaal orgaan om zelfs minuscule trillingen in het omringende water te detecteren. Dit zintuigorgaan wordt een lateraal lijnorgaan genoemd en komt voor bij alle aquatische gewervelden, inclusief vissen. Het vermogen om trillingen in het water van een afstand te voelen, stelt vissen in staat om voedsel te vinden en vijanden te vermijden.
Het lateraal lijnorgaan loopt van de kop van de vis langs zijn hele lichaam en bestaat uit een reeks zintuiglijke celclusters genaamd neuromasts. Gelegen op of net onder de huid, bevatten de neuromasts zintuigharen. Deze haren worden omgeven door een gelatineuze cupula die buigt in reactie op water dat eromheen beweegt.
Sommige vissen die hun hele leven zwemmen of die blootstaan aan constante sterke stromingen, ontwikkelen kanaalspecialisatie. Ze hebben kanalen die net onder het huidoppervlak lopen waar de neuromasts zijn gehuisvest. De cupulae zijn beschermd binnen deze vloeistofgevulde kanalen en worden alleen blootgesteld via poriën langs de laterale lijn. Dit helpt te voorkomen dat de vis overgestimuleerde neuromasts krijgt van zijn voortdurend bewegende omgeving.
Bij sommige vissen, waaronder haaien en roggen, is het lateraal lijnorgaan in staat om elektrische stromen te voelen. In dit geval bevinden de zintuigcellen zich diep in de huid op de bodem van oppervlaktekanalen. De kanalen zijn gevuld met een stof die elektriciteit geleidt. Dit stelt deze vissen in staat om de kleine elektrische ladingen van andere vissen en levende wezens in hun omgeving te detecteren. Ampullaire laterale lijnorganen zijn gevoelig voor niet alleen elektrische ladingen, maar ook beweging en trillingen in het water.
Het lateraal lijnorgaan is cruciaal voor een vis om veilig door zijn omgeving te navigeren. Het voorkomt botsingen met andere vissen, helpt hen voedsel te vinden en andere vissen te vermijden die hen tot maaltijd zouden kunnen maken. Naast het lateraal lijnorgaan, is de huid van een vis gevuld met zenuweinden die kunnen reageren op druk- of temperatuurveranderingen. Vissen combineren dit met het vermogen om de zoutgehalte van het water om hen heen te voelen om gevaarlijke wateren te vermijden.