Huisdieren

#  >> Huisdieren >  >> Reptielen, knaagdieren en kleine dieren >> Gekko's

Het voortplantingssysteem van een mannetje luipaardgek

 

Luipaardgekko's hebben de afgelopen jaren een toename in populariteit als huishoudelijk huisdier meegemaakt. "Leos" zijn over het algemeen tam, vereisen geen overmatige ruimte of verzorging, en zijn vrij eenvoudig te fokken, als de eigenaar daartoe geneigd is. Zelfs als de eigenaar geen plannen heeft om zijn leo te fokken, is het een goed idee om zo veel mogelijk over zijn huisdier te leren als onderdeel van de algehele gezondheidszorg van de leo. De gezondheid van het voortplantingssysteem van een mannetje leo beïnvloedt zowel het fokproces als het algemene welzijn van de leo.

Externe anatomie/geslachtsbepaling

Bij het bepalen van het geslacht van een luipaardgek, worden de meest nauwkeurige resultaten bereikt wanneer de gek ten minste zes maanden oud is; de resultaten zijn nog betrouwbaarder naarmate de leo zijn eerste verjaardag nadert. Het meest gemakkelijk herkenbare kenmerk is de v-vormige rij van poriën onder de achterpoten aan de basis van de buik, net boven waar de staart het lichaam raakt. Ook wel "vents" genoemd, deze verhoogde poriën zijn aanwezig bij vrouwtjes, maar verschijnen groter en kenmerkender bij mannetjes. Bovendien vertonen mannetjes ook een paar bulten vlak onder de preanale porielijn; deze bulten bevatten de hemipenes, die bij het vrouwtje afwezig zijn.

Interne anatomie

Luipaardgekko's, zoals vele andere leden van de reptielenfamilie, bezitten een paar hemipenes, die het reptielenequivalent van de penis zijn. Hemipenes bevinden zich in het lichaam van de gek en steken naar buiten wanneer nodig voor paring. Slechts één van het paar wordt gebruikt bij geslachtsgemeenschap, nooit twee hemipenes tegelijk. De testikels, die het sperma produceren dat tijdens geslachtsgemeenschap in het vrouwtje wordt afgezet, bevinden zich ook intern.

Geslachtsgemeenschap

Geslachtsgemeenschap tussen luipaardgekko's begint wanneer het mannetje een vrouwtje benadert met zijn staart trillend; hij beet haar vervolgens langs de achterkant van haar nek. Als ze bereid is voor hem, zal ze haar staart naar de kant verplaatsen zodat het mannetje op haar kan liggen. Het mannetje lijnt vervolgens zijn vents uit met die van haar, steekt een van zijn hemipenes in de cloaca van het vrouwtje en lost zijn sperma.

Fokken

Voor mannetjes luipaardgekko's zijn de fokrichtlijnen vrij eenvoudig. Mannetjes moeten ongeveer één jaar oud zijn om succesvol te fokken. Dit is aanzienlijk jonger dan vrouwtjes, die dichter bij twee jaar oud moeten zijn; dit helpt ervoor te zorgen dat ze het uithoudingsvermogen hebben om het fokproces door te staan. Om een mannetje leo te fokken, moet hij worden geïntroduceerd op het territorium van het vrouwtje om geslachtsgemeenschap te vergemakkelijken en tot twee weken bij haar worden gelaten. Hij moet worden verwijderd naar een andere kooi zodra de eigenaar ervan overtuigd is dat paring heeft plaatsgevonden, aangezien hij de eieren kan beschadigen nadat het vrouwtje ze heeft gelegd.

Overwegingen

Het meest voorkomende probleem dat het voortplantingssysteem van mannetjes leos treft, is hemipenale prolaps, wat optreedt wanneer een of beide hemipenes van de gek uit zijn lichaam steken en niet kunnen worden ingetrokken. Deze aandoening vereist hulp van een dierenarts of een ervaren reptielenhandler en kan dodelijk zijn voor de leo als hij onbehandeld blijft. Luipaardgekko's zijn een van de reptielenrassen die temperatuur-geslacht-afhankelijk zijn, wat betekent dat het geslacht van de uitkijkers afhankelijk is van de temperatuur waarop de eieren worden bebroed. Eieren die bij hogere temperaturen (boven 31 graden Celsius) worden bebroed, produceren meer mannetjes, terwijl eieren die bij koelere temperaturen (27 tot 30 graden Celsius) worden bebroed, vrouwtjes produceren.

Copyright Huisdieren alle rechten voorbehouden

© nl.xzhbc.com