Huisdieren
Huisdieren
Kikkers bestaan al 190 miljoen jaar. In de loop van de tijd hebben kikkers erin geslaagd zich aan te passen om in vijvers te leven, maar ook het water te verlaten om op graslanden en in bomen te overleven. Hun opmerkelijke aanpassingsvermogen heeft hen in staat gesteld om in zoet water over de hele wereld te overleven. De amfibische kikker komt op elk continent ter wereld voor, behalve Antarctica, volgens het Exploratorium.
De kikker gebruikt water als zijn toevluchtsoord. Het zal onder het wateroppervlak duiken om mogelijke roofdieren te vermijden. Kikkers eten ook een breed scala aan voedsel op land en in het water. Als carnivoor leeft de kikker van insecten, kleine vissen en slakken. Sommige grote kikkers verlaten het water om op het land muizen te jagen. De kikker is geëvolueerd om een lange tong te hebben. Het slaat zijn tong met bliksemsnelheid uit zijn mond om zijn prooi te vangen. Zodra de plakkerige tong om het slachtoffer van de kikker is gewikkeld, slingert de kikker zijn tong terug in zijn mond om zijn opgesloten maaltijd te consumeren.
De kikker kan vrieskou overleven door zich in de modder van de vijver te graven. Het lichaam van de kikker kan wekenlang bevriezen en de kikker zal blijven overleven. Glucose in het bloed van de kikker congestioneert rond de vitale organen van de amfibie. De stof helpt de organen warm te houden terwijl het lichaam van de kikker stevig bevriest. Sommige kikkersoorten, zoals stierkikkers en groene kikkers, zitten op de modder van de vijver onder het wateroppervlak en bedekken hun lichamen niet. Ze zien er vaak dood uit onder water.
De voeten van de kikker hebben zwemvliezen waarmee de kikker gemakkelijk door het water van de vijver kan zwemmen. Op land kan de kikker aanzienlijke afstanden springen met zijn krachtige, goed gespierde achterpoten. Het kan tot wel 20 keer zijn eigen lichaamslengte springen. De zwemvliezige voeten van een boomkikker helpen de kikker om door het water te zwemmen en van tak te tak te glijden. De kikker ademt door zijn huid op land en onder water. Het heeft ook neusgaten en longen die het op land gebruikt om voldoende zuurstof op te nemen.
Kikkers paren in het water, en het vrouwtje legt haar eieren in het water rond waterplanten. De eieren doen er 6 tot 21 dagen over om uit te komen, afhankelijk van de kikkersoort. Sommige kikkers blijven bij de eieren. De kikkervisjes komen uit de eieren met kieuwen en een staart. Bij het uitkomen begint de kikkervis te zwemmen in het vijverwater en voedt het zich met algen. Op vier weken oud verliest de kikkervis zijn kieuwen en begint het kleine tanden te groeien in zijn mond. Op zes weken sprieten poten uit het lichaam van de kikkervis. Tussen negen en twaalf weken verdwijnt de staart van de kikkervis en begint het eruit te zien als een kleine kikker. Op 12 weken oud kan de kikkervis met succes het vijverwater verlaten. De meeste kikkersoorten bereiken volledige volwassenheid op 12 tot 16 weken oud.