Huisdieren
Huisdieren
De meeste mensen zijn op een of ander moment in contact gekomen met kikkers, of ze nu op tafel lagen in biologieklas of bevroren in het ijs bij een vijver. Andere keer krijgen deze fascinerende wezens niet de erkenning voor hoe uniek en vindingrijk ze zijn.
De eerste echte kikker bestond meer dan 200 miljoen jaar geleden. Er is slechts één exemplaar van de Vieraella herbsti, die iets meer dan 3 centimeter lang is. In tegenstelling tot zijn voorganger, Gerobatrachus hottoni, toont de Vieraella herbsti kenmerken die duidelijk kikkerachtig zijn. De Gerobatrachus hottoni is gereconstrueerd als een kruising tussen een kikker en een salamander, met een botstructuur die lijkt op een salamander met de oorstructuren van een kikker. Dit wordt over het algemeen gezien als een 'missing link', die aantoont dat kikkers en salamanders een gemeenschappelijke voorouder hebben. De Gerobatrachus hottoni werd gevonden in het gebied dat nu Texas is en wordt geschat om bijna 300 miljoen jaar geleden te hebben geleefd.
Kikkers zoals ze nu bestaan, zijn in het fossielenarchief gevonden vanaf 125 miljoen jaar geleden, wat ze een moderne dinosaurier maakt.
Kikkers onderscheiden zich van andere leden van de amfibieënfamilie door verschillende ongewone kenmerken; hoewel er ongeveer 5.200 verschillende soorten kikkers zijn, zijn er nog steeds bepaalde kenmerken die gemeenschappelijk zijn.
De kikkerhuid laat zuurstof door, waardoor ze effectief door hun huid kunnen ademen. Daarom moet de huid van een kikker altijd vochtig zijn. Dit maakt ze gevoelig voor vervuiling, wat in sommige gebieden een oorzaak is van soorten die bedreigd of uitgestorven raken.
Kikkers beginnen hun leven als kikkervisjes, maar verliezen allemaal hun staart als volwassenen. Ze hebben achterpoten die beter geschikt zijn voor springen dan voor lopen. De poten maken het grootste deel van het lichaam uit; de hoofdstam van het kikkerslichaam is kompakt en rond in vergelijking.
Kikkers hebben drie oogleden, waarvan één gebruikt wordt om de ogen te beschermen wanneer de kikker onder water is, terwijl de andere twee boven water gebruikt worden. Hun oren zitten aan de zijkanten van hun koppen, en de meerderheid van de kikkers heeft een rijtandjes op hun bovenkaak. De tanden worden gebruikt om hun prooi vast te houden terwijl ze het doden; aangezien hun tanden alleen op de bovenkaak zitten, kunnen ze niet kauwen en slukken ze hun prooi heel.
Kikkers zijn de beste springers van alle dieren met een wervelkolom, met de meeste in staat om veel keer hun lichaamslengte te springen. De Australische raketkikker kan 50 keer zijn eigen lichaamslengte springen, equivalent aan een 1,80 meter grote mens die 90 meter springt.
Een groep kikkers heet een 'leger'.
Kikkers zijn in elk gebied van de wereld te vinden, behalve bij de Noord- en Zuidpool, de Saharawoestijn en delen van Saoedi-Arabië.
De grootste bekende kikker is de Goliathkikker, die tot 33 centimeter lang kan worden en tot 3,6 kilo kan wegen. De kikker heeft een klein en snel krimpend habitat aan de westkust van Afrika nabij Gabon. Hun krimpende habitat en populariteit als huisdieren (ondanks dat ze moeilijk in gevangenschap te houden zijn) heeft zo'n druk op de wilde populatie gezet dat ze nu door de overheid gereguleerd worden.
De kleinste bekende kikker is de Braziliaanse goudkikker. Volwassenen groeien tot ongeveer 9 millimeter lengte, minder dan half de grootte van een Amerikaanse dime.
Wratten kunnen niet van kikkers op mensen overgaan door ze aan te raken.
Er worden nog steeds nieuwe kikkers ontdekt. Omdat sommige extreem klein zijn en alleen in kleine, specifieke locaties bestaan – zoals de onlangs ontdekte goudkikker van Supata – zijn ze erg moeilijk te vangen, bestuderen en classificeren. De goudkikker van Supata leeft alleen in een 20-hectare gebied in Colombia, een land dat al bekend is voor een indrukwekkende diversiteit in amfibieënleven. Ook onlangs ontdekt is de kleine, 10-millimeter Nyctibatrachus minimus, ook bekend als de nachtkikker. Deze kikker, gevonden in de regenwouden van de Western Ghats in India, laat zien hoe weinig we weten over het dierenleven in de regenwouden. Niet lang voordat de nieuwe nachtkikker en goudkikker ontdekt werden, werden er zes nieuwe soorten in Laos gevonden.
Er is geen manier om te weten hoeveel verschillende kikkersoorten er bestaan, vooral in dichtbevolkte en beboste gebieden. De huidige schatting van 5.200 verschillende soorten vertegenwoordigt alleen die ontdekt zijn. Met de snelle ontbossing die wereldwijd plaatsvindt, is er ook geen manier om te weten hoeveel soorten zijn uitgestorven voordat we ze überhaupt hebben kunnen identificeren.